Eindelijk kan en durf ik te zeggen dat ik weer in de lift omhoog zit. Wat gaat het trainen weer lekker. Ik haal de resultaten weer waar ik op hoop. En mijn lichaam herstelt weer makkelijk. En wat voelt dat fijn! Ik kan mijn grens weer opzoeken in trainingen. Ik durf aan te haken bij loopmaatjes tijdens een pittige interval. De hyrox lukt weer binnen anderhalf uur. En ik kan tussen alles door weer een marathon lopen. Spierpijn is niet of minder aanwezig. En als het er al is, dan is het ook snel weer weg. Wat zorgt dat ik weer volle bak kan trainen en meerdere pittige trainingen achter elkaar kan doen. En ja hoor, ik blijf luisteren naar mijn lichaam. Dat heb ik bovenaan gezet; de balans bewaren. En ook dat lukt!
Maar ja, en nu.. Ik wil graag vooruit. Verder, sneller, sterker. Eigenlijk vooral mijn grenzen verleggen. Ik ben zoekende in hoe ik dat het beste kan doen en besluit om er op alle fronten voor te gaan. Ik vind het leuk om mee bezig te zijn. Puzzelen op alle aspecten en kijken wat er uit komt. Hoe ver kan ik gaan? Waar valt winst te halen?
De balans had ik vanaf de zomervakantie al bovenaan gezet. En dat blijft ook zo. Voelen, mijn lichaam weer echt voelen. Maar ook mentaal voelen waar mijn grens ligt. En bij beide daarbinnen blijven. Voldoende slaap. Ik red het niet om elke nacht 8 uren te maken, maar als ik het als een gemiddelde neem, kom ik aardig in de buurt. Ik word weer steeds vaker uit mezelf wakker, wat een goed teken is. Als ik onrustige nacht heb, druk ik de wekker uit of zet ik hem later. En als ik een keer een ochtend niets heb, dan zet ik geen wekker en blijf ik wat langer liggen, ook als ik al wakker ben. Herstel zit in het verlengde hiervan. Met regelmaat doe ik mobiliteitsoefeningen. En ook hierbij luister ik naar mijn lijf. Moe of vermoeide spieren, dan wissel ik een training om voor mobiliteit. Of sluit er een training mee af. Ik breng maandelijks een bezoek aan de masseur en gebruik mijn massage gun of foamroller. Soms gooi ik een scheut magnesiumolie door mijn bad. En ja, dat bad, dat gebruik ik dagelijks en daar laad ik heerlijk van op.
Het gedeelte waar ik me het liefst op richt; trainen. De trainer die me helpt met alles, informeert met regelmaat naar mijn doelen. Het liefst wil hij dat ik het een jaar vooruit plan en er op die manier gericht naar toe kan werken. Hoe ik dat ook probeer, het lukt me niet. Als ik denk dat ik er uit ben, mijn planning rond heb, kom ik weer van alles tegen wat me leuk lijkt. En waar ik me impulsief voor inschrijf. Wat ik me nu wel heb voorgenomen, is om me steeds te focussen op 1 sport of wedstrijd. Ik kan en wil alles blijven doen wat ik leuk vind, maar dat doe ik zonder ambitie. Puur voor het plezier, samen met mijn kids, mijn sportmaatjes of gewoon omdat ik er erg blij van wordt. Op dit moment ligt de focus op hyrox. Ik merk dat ik die trainingen nu het allerleukst vind. Heerlijk om zo veelzijdig bezig te zijn. Om diep te gaan. En wat zou ik graag mijn PR verbeteren. Eind november doe ik mijn eerste pro, met als doel om in de solo eind december die tijd aan te vallen. De trainer voorziet me maandelijks van nieuwe trainingen. Ik geef hem input, wat ik graag wil, wat lastig gaat en hoe de trainingen steeds gaan. Hij maakt nieuwe trainingen, die steeds opnieuw, goed aansluiten bij waar ik nu sta en waar ik naar toe wil. Regelmatig vervloek ik het, de tijden die hij noemt, zijn net te snel. De gewichten die hij wil dat ik gebruik, zijn net te zwaar. De oefeningen zijn vervelend. Dat wat niet zo goed gaat, blijf ik herhalen. Hij weet me keer op keer uit te dagen. En hij weet ook, dat ik dat wat voorgeschreven staat, wel doe. Hier moet ik bij noemen dat hij ook goed weet wat ik leuk vind en dat hij daar ook zeker rekening mee houdt. Daarnaast merk ik, helemaal nu het weer wat beter gaat, ik het regelmatig lastig vind om dat stapje verder te maken. Ik heb de trainer gevraagd om me te pushen. En ook dat doet hij, gelukkig is hij niet gevoelig voor boze blikken en spreekt hij me er wel op aan als ik hem negeer.
Een ander stuk van het trainen, is de techniek. Zoals ik al eens eerder schreef, doe ik graag alles alleen. Ik vogel het wel uit en vind het lastig om om hulp te vragen. Helemaal op dit stuk. Als een trainer bij me komt staan en kijkt hoe ik de oefeningen doe, voelt dat ongemakkelijk. Maar ja.. ik wil graag vooruit, beter worden. De afgelopen tijd heeft mijn lichaam middels pijntjes vaak genoeg aangegeven dat ik toch niet alles goed doe. Ik was al zo ver dat ik mezelf regelmatig film en dat soms ook deel. Met mijn sportmaatje heb ik het over techniek en hij voorziet me met regelmaat van feedback, hij denkt mee wat ik anders zou kunnen doen om vooruitgang te boeken. Ik had me al eens bedacht om toch ooit serieuzer met techniek en houding bezig te moeten, ik schoof het voor me uit. Tot de trainer het een keer benoemde: “misschien is het goed om eens personal training te volgen”. En daar besloot ik maar op in te gaan. Trainingen afgesproken om bezig te gaan met techniek, lichaamshouding en ook om buiten mijn comfortzone te komen. Afgelopen week was de eerste. Ik was best een beetje nerveus. En het duurde ook wel even voordat ik dat los kon laten en gewoon kon gaan luisteren naar de aanwijzingen en dat gaan doen. Veel geleerd, veel om me op te focussen, om over na te denken en om te gaan doen. Confronterend was het ook. Hij zag alles en wist ook precies te benoemen waar het aan lag. Hij wist me flink te pushen buiten mijn comfortzone, ik kan nog even lekker diep gaan. En kom met een heel voldaan gevoel thuis. Dit gaat me ontzettend helpen, blij dat ik deze stap heb gezet.
Ook nam ik mezelf voor om weer serieus met voeding bezig te gaan. Ik was zo gaandeweg toch wel weer wat aangekomen. En met dat mijn lichaam zich weer fijner voelde, kwam ook het moment om de knop om te zetten. Ik richtte me weer op de 2500 calorieën, wat me eerder ook hielp. En sprak ook hierover met de trainer. Hij stelde voor om intermittent fasting te proberen. Ik mijn hoofd hoor ik alleen maar: nee, echt niet, dat ga ik echt niet doen, is hij gek geworden. Gelukkig spreek ik dat niet hardop uit, maar stel ik hem de vraag waarom hij daar aan denkt. Hij heeft het over in de vetverbranding komen en ook te kijken hoe mijn hormonen er op reageren. Ik stel hem vragen als hoe ik dat doe met trainen, wedstrijden en vooral ook als het wat langer of intensiever wordt. Hij noemt dat dat prima kan en dat ik anders iets van energie voor die tijd neem. Ik denk erover na en besluit het toch maar te gaan proberen, sceptisch of niet. Ik ben nu bijna drie weken bezig, en hoewel ik mentaal nog steeds niet precies weet wat ik er van vind, kan ik wel zeggen dat mijn lichaam er heel goed op reageert. Ik heb de pittige personal training nuchter gedaan. En vandaag een pittige hardloopworkout van bijna 2 uur ook. Ik begon pas na tienen en had bij de snelle stukken geen verval. Ik moet wel hetzelfde aantal calorieën blijven eten, dus de rest van de dag eet ik heel veel. Wat ook best fijn is. En ook de trainingen ’s avonds gaan erg goed. Tijdens mijn menstruatie lijk ik minder last van mijn hormonen te hebben. Wel blijft het erg zoeken wat ik eet. Ik richtte me volledig op eiwitten, maar dat is volgens de trainer niet helemaal een goed idee. Ik moet ook de koolhydraten wel in de gaten houden, met name als ik veel train of lange wedstrijden heb. Waar ik verder tegen aan loop, is dat ik om een uur twaalf als ik ga eten, honger heb. Als ik dan op het werk ben en er staan crackers en hagelslag op tafel… tja dan bezwijk ik snel en met al die calorieën en koolhydraten die ik nog te gaan heb. Lang verhaal kort, ik eet dan zoveel chocolade dat ik even later een enorme dip krijg. Wat ik in de weekenden niet heb, als ik voornamelijk hartig eet, dus dat is nog wel een dingetje. Ik blijf het intermittent fasting voorlopig nog wel even doen, die vetverbranding wordt in ieder geval flink gestimuleerd.
Voor nu vind ik het heerlijk om op alle fronten zo bezig te zijn. Me te richten op die snelle tijd bij de hyrox in december. Daar op alle gebieden vol voor te gaan. Benieuwd wat alles me gaat brengen, zin om te leren om verder te gaan. Een mooie weg om in te slaan!
Lieve groet, Cobie