Maand: maart 2026

Oké ik zal het meteen maar bekennen, ik ben hardleers.. Wie niet horen wil, moet voelen. En nu zou ik natuurlijk meteen moeten zeggen dat ik m’n lesje wel geleerd heb. Maar ja, ik ken mezelf…

Met al het sporten zoek ik mijn grenzen op. Dat weet ik, dat wil ik ook graag. En regelmatig voel ik het ook aan mijn lichaam. Er is zo veel wat ik wil, wat ik leuk vind. En ja, ik kan ook wel bekennen dat ik verslaafd ben. Het lijntje waarop ik balanceer is vaak dun. Ik houd het goed in de gaten. En ik roep ook naar iedereen die me erop aanspreekt, dat ik de balans bewaar. Natuurlijk kan dat niet altijd goed gaan. En dan kom je jezelf tegen…

Meerdere pittige trainingen op een dag, een paar dagen achter elkaar. Nieuwe oefeningen erbij. En die eindeloos blijven herhalen. Een survivaltraining en meteen daar achteraan een krachttraining. We doen een warming-up en beginnen met licht gewicht, het voelt meteen al zwaar. We verhogen iets, de eerste keer kraakt alles. Ik til hem nog eens op en voel en scheut door mijn hele rug heen gaan. Ik wil er niks van weten. Ik noem het half en besluit niet te verhogen. Wel ga ik door met squatten, pull-ups en een benchpress. En voel bij de laatste oefening wel dat het niet goed zit. In de loop van de dag wordt mijn rug zo stijf en de volgende dag kan ik amper bewegen. Ik baal! Ik heb nieuwe trainingen die ik nu niet kan doen. En het is nog 5 dagen tot de hyrox, de mixed double waar ik zo veel zin in heb. En ik zet het met zoiets onbenulligs op het spel..

Ik ben gewaarschuwd. De trainer die helpt met de trainingen wil graag filmpjes van mijn pull-up progressie zien. Hij noemt meermaals dat het lijkt of ik vermoeid ben. Hij doet suggesties, ik negeer het. Ik let immers goed op mijn balans. Op woensdagavond, na meerdere pittige trainingen, noemt hij nog meer. Hij heeft het over mijn techniek bij verschillende oefeningen, over het lopen waarop ik alleen maar heb ingeleverd. Hij haalt voeding en slaap hier ook bij aan. Alles blijft door mijn hoofd heen spoken. En ik weet niet zo goed wat ik er mee moet. Als ik hem dat anderhalve dag later aangeef, raken we erover in gesprek. Mijn voeding wordt aangepast, waar ik eigenlijk wel heel blij om ben. Hij stuurt me nieuwe trainingen en benoemt dan nogmaals hoe belangrijk herstel is en dat ik ook eigenlijk meer moet slapen. Ik hoor en lees het allemaal wel, maar leg het toch nog naast me neer. En dan een dag later gaat het mis. Mijn puberzoon stond bij het gesprek en is nu vriendelijk genoeg om er nog even in te wrijven dat de trainer toch wel gelijk had. En dat wordt me ook de dagen daarna wel steeds triomfantelijk genoemd..

Zelf ben ik overtuigd dat ik een dag later wel weer volle bak kan sporten, ik heb immers nieuwe trainingen die wachten. En dat deel ik ook met de trainer. Hij vraagt nog wat ik doe als het niet lukt.. verplicht herstel? Met een knipoog. Een dag later zit er inderdaad niets anders op.

Als ik op woensdag nog niet rechtop kan staan zonder pijn, begin ik hem toch wel een beetje te knijpen. Het boksen is wat aangepast en het lukt me om 800 meter in gedeeltes in een heel sloom tempo te lopen.. Ik moet beloven om donderdag niks meer te doen en ook op vrijdagochtend niet. Op donderdag app ik met de eigenaar van de bootcampclub en tevens fysio. En bij hem kan ik vrijdagochtend terecht. Ik ben niet van plan om de hyrox te laten schieten. Hij geeft aan de pijn niet weg te kunnen nemen, maar wel voor meer beweeglijkheid te kunnen zorgen. Hij masseert en kraakt alles los, het voelt veel soepeler. Ik krijg de opdracht voor een goede warming-up te zorgen, het warm te houden en een goede cooling-down te doen.

Als we in de warming-up zone zijn, probeer ik voorzichtig hard te lopen. Ik heb de maximale dosis paracetamol en ibuprofen genomen. Het lopen lukt, al is het wel met pijn. Ik houd mezelf voor dat de adrenaline van de wedstrijd alles gaat verdoven.

En wat ben ik blij als het allemaal lukt! Ik voel mijn rug onder het lopen, maar kan er wel doorheen. En ook het tempo wel lopen wat ik wil. Mijn maatje remt me regelmatig af. Ik ben door mijn rug zo goed uitgerust, mijn lijf heeft er (op mijn rug na) zin in. Ook de sleetjes waar ik er tegenop keek, gaan goed. Het is de eerste keer met mannengewicht voor mij. En dat vond ik sowieso al spannend, en nu helemaal. Ik focus me op de techniek en weet mijn rug te sparen. De eerste burpees gaan ook prima, tot ik me zo beroerd voel. Duizelig en zwarte vlekken. Mijn maatje doet een paar extra, we lopen daarna iets rustiger. En gelukkig zakt het dan weer. De farmer carry kan mijn rug ook prima hebben. Als ik de zak voor de lunges in mijn nek wil gooien, voel ik hem wel. Mijn maatje helpt me. Bij de lunges krijg ik het zwaar. Het extra gewicht hakt er nu in en de vermoeidheid slaat toe. We doen steeds korte stukjes. Ook tegen de wallballs keek ik erg op, en mijn maatje ook. Ik focus me op diepe squats en dat lukt. Ik gooi twee keer mis, maar heb 0 no-reps en ook geen krukje nodig. Mijn maatje heeft er meer moeite mee. Ik kan er wat van hem overnemen en dan komen toch eindelijk die 100 in zicht. Wat ben ik blij dat het gelukt is! En ook op zo’n manier!

Naderhand voelt mijn rug niet erger. En ook op zaterdag en vandaag niet. Wel is er een mega spierpijn voor in de plaats gekomen. En vandaag staat er een hardloopwedstrijd op de planning. Lang heb ik getwijfeld wat ik zou doen, me toen toch maar voor een 5km ingeschreven met mijn kinderen samen. En vanmorgen weet ik het nog niet.. Ik wil wel met mijn zoon meelopen, maar ik wil ook wel mijn grens opzoeken. Hij is blij met mijn spierpijn. Hij stuurt aan op gezellig samen lopen en niet op de grens opzoeken. Ik stem toe. Maar ja, waar hij dat kan, niet fanatiek zijn en gaan voor plezier, lukt mij dat niet. Ook nu niet. Ik heb een half uur in gedachten, 6min per kilometer en ga hier ook op lopen. Mijn zoon is het na een kilometer zat. Hij heeft tranen in zijn ogen en stuurt mij weg, hij wil gewoon lekker lopen. En niet dit gejaag. Ik ga, ik geef 2 kilometer gas. Ik loop net onder de 6min/km, maar toch ben ik niet blij. Alles doet zeer en ik baal dat ik hem alleen heb achter gelaten. Bij kilometer 3 wacht ik op hem, we lopen samen verder. Hij heeft zo mooi vlak gelopen. Hij oogt ontspannen en kan er in het stadion nog een flinke eindsprint uitpersen, wat mij niet lukt. Bij de finish knuffelen we en noem ik hem dat het me spijt. Hij vindt het niet erg. Als ik later naar iemand anders noem, dat ik zijn loop heb verprutst, barst hij in tranen uit. Hij zegt me dat dat niet zo is. Maar toch had ik dit anders moeten aanpakken. Ik kan zo veel van hem leren!

Om eerlijk te zijn, heb ik nog zo veel te leren. De trainer appt en ook dat gesprek gaat weer op dezelfde voet verder. Hij informeert hoe het gaat, ik heb het over weer volle bak trainen. Hij trekt conclusies over veel doen, te weinig slaap en spierpijn. En vraagt me nog of ik niet beter voor herstel kan gaan..

Lessen…

Lieve groet, Cobie

Lekker! Eindelijk gaat het allemaal weer lekker en kom ik weer in een flow. Ik heb plannen, wensen, doelen. En ik merk dat ik op verschillende fronten weer vooruit ga. En dat is zo lekker!

Regelmatig zeg ik dat een training lekker is gegaan. Maar misschien is het ook wel eens leuk om de andere kant te belichten. Ik vraag me namelijk met regelmaat af of ik toch iets masochistisch over me heb. En of al die andere sporters dat ook hebben..

Laat ik beginnen met het hardlopen. We zeggen altijd dat het zo fijn is, we benoemen alle positieve kanten. Maar weet je, zo’n intervaltraining op je grens, die doet echt pijn. Die laatste paar herhalingen zijn verschrikkelijk. Longen branden, benen willen niet meer. Met een beetje pech komen maag en darmen in opstand en voel je je beroerd. En dan dat stemmetje waar je tegen vecht; “stop maar, het is kansloos, je kan ook rustiger aan doen”. En toch, als je zo’n training volbrengt, die voldoening!
Dan is er ook de lange duurloop. Gewoon lekker lopen op een rustig tempo. Heerlijk dwalen, je hoofd leegmaken. En het liefst in de natuur. Maar dan ga je verder, steeds iets. Zoek je je grenzen op en wil je daar voorbij. Je benen verzuren. Met het verleggen van je grenzen, leer je daar doorheen lopen. Lange afstanden leren je het stemmetje het zwijgen op te leggen. Terwijl je rust vindt in je hoofd, gaat elke vezel in je benen zeer doen. En ook naderhand blijven je benen zeer doen, soms wel dagenlang. En toch, terwijl die pijn er nog zit, denkt je hoofd al weer aan lopen. En weet je dat je nog verder kan. En wil.

Ik ben ook fan van hyrox. Kracht en duur wordt gecombineerd. Het lopen zou als “rust” kunnen dienen. Maar weet je, het komt neer op sporten met een maximale hartslag. Onderdelen als de burpees en de wallballs zijn een hel. En al helemaal als je misselijk en duizelig bent. Maar toch wil je dat PR halen en ga je er doorheen. Om na de finish met andere deelnemers even helemaal van de wereld te zijn. De trainingen zijn vaak niet heel anders, soms nog extremer dan de wedstrijd zelf. En toch, doe ik elke week meerdere trainingen. Koop ik steeds opnieuw een veel te duur ticket. Ik word er gewoon zo blij van.

Aan krachttraining heb ik inmiddels ook mijn hart verloren. Regelmatig is het zwaar. Soms zijn de herhalingen veel, deel je het op. Zie je je zat en wil je lichaam echt niet meer. En ook hier geeft het een kick om je grens op te zoeken. De barbell brandt in je handen. Schouders, benen of buik doen zeer. En dan is er nog de spierpijn naderhand, soms dagenlang. Het kan zo zeer doen dat het je bewegingen beperkt. Of tot een misselijk gevoel aan toe. En toch, ga je weer. Wil je zwaarder en wil je meer.

Survival doe ik ook, vooral met mijn kinderen. Dus dat is vast wat milder, alle kids die er zoveel plezier in hebben. Wat heb ik me daar op verkeken! Wat een bikkels zijn al die survival mensen. Blauwe plekken en schuurplekken worden medailles genoemd. Grip wat brandt. De eeltlaag wordt elke week dikker. Als je een hindernis niet haalt, moet je overnieuw beginnen. En dan is er nog het stuk angst. Veel hindernissen zijn best spannend (in het begin), maar dat wordt door niemand als excuus gebruikt. Steeds verder verleg je je grenzen op dit gebied. Wat een kick om steeds wat nieuws te leren, te kunnen. En voor mij ook om samen met mijn kinderen te kunnen sporten.

Sinds kort voeg ik ook kickboksen aan het rijtje toe. En dat gaat vaak nog wel een stapje verder. De eerste training begon met touwtje springen (zo begint elke training) op blote voeten. Ik leerde meteen dat ik niet mis wil springen. Niemand die verblikt of verbloost als het touw tegen je tenen striemt. Ik ben al 3x met een bloedneus thuis gekomen. 1x Heb ik minuten lang langs de kant gestaan, het bleef maar lopen. En weet je wat pijn deed, dat ik zo graag verder wilde sparren. Rake klappen, ook op je gezicht, daar moest ik wel aan wennen. En dan de trappen. Ik ben er nog steeds niet achter hoe ik ze op moet vangen. En of ze ooit minder pijn gaan doen. Soms loop ik de dag erna kreupel, of skip ik de looptraining maar. We sluiten steeds af met buikspieren, en die zijn pittig. Je ligt daar met handschoenen aan, scheenbeschermers voor en bitje in, want tijd om het uit te doen, is er niet. Na het sparren meteen door. Je vecht tegen jezelf of om het tempo bij te houden. Want als het niet lukt, telt het niet. Of beginnen we met z’n allen opnieuw. En dat wil niemand op zijn geweten hebben. Als ik naderhand naar huis fiets, verheug ik me al weer op de training van volgende week. Het is zo heerlijk, een uurtje volledig in je focus zitten.

Maar weet je wat nou echt pijn doet? Niet kunnen sporten, niet kunnen knallen. Een blessure of iets anders dat je beperk. Je lichaam wordt onrustig en je baalt.

Mijn conclusie; het sporten is gewoon zo lekker, wat je ook doet! Er is niks mis met een beetje masochisme 😉🤫

Lieve groet, Cobie