En toen kwam het moeilijkste… Rust. Wat was ik blij na de Ultimate Warrior. Ik leefde op een grote roze wolk en in gedachten ging ik alleen maar terug naar die 24 uur. Ik wilde nergens anders over praten, aan denken. De spierpijn, mijn zere schenen, opgezette voeten en enkels, gehavende handen en voeten, wat was ik daar stiekem blij mee. Het nam me mee terug naar die dag en nacht, naar het gevoel dat het gelukt was! Mensen vragen me hoe het was, of ik ze mee wil nemen in mijn gedachten en gevoel daar. Vaak lukt het me niet om het onder woorden te brengen. Als ik de foto’s zie van mezelf bij de finish, dan komt het gevoel van dat moment weer terug. Een intense rust, een berusting in alles wat je voelt, wat er is of wat er verwacht wordt. Tevredenheid, dankbaarheid. En rauw, echt, puur, dat is het ook. Alle ego is weg, alle luxe. Ik denk dat ik daar op dat moment mezelf ben in meest pure vorm. Emoties zitten hoog, mogen er zijn. Alles is goed. En dat gevoel, dat moment, dat is zo fijn. En daar probeer ik de dagen na de Ultimate Warrior steeds naar toe terug te gaan. Natuurlijk gaat het leven door en wordt ook van mij verwacht dat ik van die roze wolk afstap. Maar ja dan…
Ik heb vakantie en ik heb mezelf rust beloofd. Bij de Ultimate Warrior hoorde ik van verschillende mensen dat er 2 maanden voor staat om volledig te herstellen na zo’n grote inspanning. Het dringt op dat moment niet tot me door, maar komt later des te harder binnen. De eerste dagen voel ik mijn schenen en lukt het me om rustig aan te doen. Maar als die gevoeligheid na een week echt weg is en we ook nog op een camping staan waar een fitnessruimte is, ben ik al snel weer met gewichten en een roeiapparaat in de weer. Op de volgende camping gaat dat door. Ik zoek oude workouts op en voel me de koning te rijk als er eentje echt goed gaat. Mijn VO2max gaat met 2 punten omhoog, wat voor mij een teken is om vooral zo door te gaan. Natuurlijk komt de dag daarna de realiteit weer om de hoek kijken, ik moet de workout afschalen en mijn VO2max daalt net zo hard als dat hij steeg. Ik sport wat rustiger, loop een ontspannen rondje en drink onderweg een cappuccino. Al een paar jaar gebruik ik geen cafeïne meer. Ik had afgesproken om voeding deze vakantie los te laten. En met die cappuccino probeer ik bij mezelf even de knop om te zetten op alle fronten. Hetzelfde geldt voor de cocktail die ik ’s avonds drink.
Ik merk dat er langzaamaan wat verandert. Tegen de tijd dat we op de laatste camping in Zwitserland zijn en ik de rust werkelijk overal voel, kan ik me er aan overgeven. Ik doe 8 dagen lang helemaal niets. Ik slaap lang en word op de tweede ongesteld, veel langer en heftiger dan ik me de laatste jaren kan herinneren. Zowel fysiek als mentaal geeft mijn lijf aan dat het even helemaal goed is. Ik luister podcasts en lees artikelen en stuit daar op de emotionele achtbaan van hoogte en diepte punten die weken tot maanden na een lange race kan duren. En dat is precies hoe ik me voel. Een zwart gat heb ik nooit gekend, omdat ik altijd al iets nieuws had gepland, voordat mijn doel voorbij was. En nu, nu was het tijd voor rust en tijd om de balans op te maken. En zat er niets anders op dan me er aan over te geven.
Ik gebruikte de vakantie en de rust om na te denken over wat ik echt wil. En zo ontstond beetje bij beetje een nieuw plan, nieuwe doelen. De Ultimate Warrior heeft een speciaal plekje bij mij. Volgend jaar wil ik daar erg graag weer aan de start staan. Aan de andere kant merk ik ook dat mijn lijf even behoefte heeft aan een soort balans. Even niet dat extreem lange. Dat maakte dat ik besloot om me eerst op Hyrox te gaan richten. Echt knallen bij de Hyrox Gent in december en de fitrace, Hyrox Maastricht en de Hyrox pro in Utrecht als opstapje gebruiken om daar te komen. Even terug naar de basis met alles en van daaruit steeds verder vooruit. Zodat ik me in het nieuwe jaar weer op lange duur kan focussen.
Deze plannen deelde ik ook met de trainer, wat hij voor mij vertaalde in een mooi, nieuw en vooral ook uitdagend trainingsplan. Ik denk dat ik mijn gedachten van terug naar de basis niet eens hoefde te verwoorden. Het sluit precies aan bij waar ik nu sta, en hoezeer ik het ook vervloek, het is precies wat ik nodig heb om vooruitgang te gaan boeken. Nu voor de Hyrox, en op lange termijn voor langere races.
Terug naar de basis, focus op kwaliteit, uitvoering. Maar ook op tempo, snelheid en explosiviteit. De eerste week zit erop. Mijn lijf moest weer even wakker geschud worden, maar reageert er verassend goed op. Daarnaast heb ik de voedingsapp er weer serieus bij gepakt. 2500 Calorieën per dag, veel eiwitten en dan hopen dat het afvallen weer lukt en ik mijn spieren zo veel mogelijk kan behouden. En ik spreek af om slaap en herstel ook prioriteit te geven. Hopen dat ik de balans zo kan bewaren en kan doen wat ik graag wil.
Voor nu blijft de achtbaan nog even doorgaan. Blij dat ik weer kan trainen, dat ik doelen heb. Toch is mijn gevoel nog regelmatig ver verwijderd van het gevoel wat die finishfoto opriep. Dat serene gevoel ervaar ik niet als er een trainer naast me staat te schreeuwen dat het sneller moet of ik de voorgeschreven herhalingen of gewichten bij lange na niet haal. Als mijn hoofd zegt dat ik honger heb en dat een stukje chocolade wel heel verleidelijk is. Leren de innerlijke demonen beter te bevechten, dat is de opdracht die ik krijg. En dat ga ik doen, daar focus ik me op. En dan ga ik knallen bij de Hyrox in Gent en haal ik volgend jaar dat zwarte bandje bij Ultimate Warrior.
Lieve groet, Cobie