Waar vorig jaar alles bijna vanzelf leek te gaan, blijft het dit jaar zoeken. Hoe hard ik ook mijn best doe, de gewenste vooruitgang blijft uit. Tijden lang heb ik het ontkent of me er bij neergelegd. Mijn reactie was dat ik gewoon wat harder mijn best moest gaan doen. En dus deed ik dat. Of dat probeerde ik tenminste. Ik voelde me vaak moe, ik bleef wat langer in bed liggen. Of ik accepteerde het maar dat ik op de bank of in bad in slaap viel.
De trainer die me met alles helpt, merkte het ook op en bleef me er mee confronteren. Ik had m’n weerwoord wel klaar en baalde vooral van zijn negatieve woorden. Voor alles had ik wel een verklaring. Hij stuurde aan op bloed laten prikken en toen daar een laag HB en een laag ijzergehalte uit naar voren kwam, was het voor mij duidelijk. Alles waar ik tegenaan liep, kon ik hiermee verklaren.
Ik baalde in eerste instantie, dit zou lang gaan duren. Aan de andere kant gaf het wel hoop dat ik weer zou kunnen presteren zoals eerder. Of beter. Ik weet niet wat mijn normale waardes zijn en hoe lang het al laag is. Dus wellicht voel ik me al veel beter als het iets stijgt. Ik ging mezelf weer motiveren, moed in spreken op deze manier. En dat werkte of werkt.
Het lopen lukt weer zonder doorlopend buiten adem te zijn en ook mijn tijden worden weer beter. Ik word ’s ochtends weer vroeg wakker uit mezelf en heb weer zin om te trainen. Ik val minder snel zomaar in slaap. En ik kan weer beter meekomen met de groepstrainingen. De laatste hyrox was 6 minuten sneller dan die ervoor.
Maar er is ook de andere kant. Ik heb regelmatig last van mijn rug. Het was er altijd wel iets na trainingen, maar nu ook soms zo ineens. Ik heb steeds harde stukken in mijn benen (spieren) en wat ik ook probeer, ik krijg het er zelf niet uit. De masseur deels. Het herstel na iedere training is wisselend en vooral erg onvoorspelbaar. Soms reageert mijn lichaam zoals het altijd deed, soms heb ik na een lichte training dagen spierpijn of erg vermoeide spieren. Ik ben iets aangekomen en krijg het er niet af. De balans zoals eerder, is er nog niet.
Ik worstel met alles. Ik heb zo veel leuks op de planning en ik wil zo graag. Als ik zie dat mijn HB na een maand 0,4 is gestegen en de ferritine ook met 9 omhoog is gegaan, is het voor mij de bevestiging dat ik prima zo door kan sporten. Ik ben blij met de ijzertabletten. Ik doe een adventure race van 8 uur, anderhalve week later de Mullerthaltrail. Dik twee weken daarna een 30km trail en nog 4 dagen later een hyrox. Tussendoor pak ik mijn trainingen zo veel mogelijk weer op, al gun ik mezelf iets meer rust.
Ik ben blij met de vooruitgang, al protesteert mijn lichaam ook. De laatste kilometers van de trail doet mijn rug zo zeer, dat baart me zorgen voor mijn verdere plannen. Het trekt weg, maar komt de woensdag, een dag voor de hyrox, weer terug. Met de hyrox geen last, maar mijn zorgen blijven.
En dan komen de lastige gesprekken, de bezorgdheid. Dat wat ik allemaal niet wil horen. Als ik de woensdag voor de hyrox met een zere rug naar de boks training kom, krijg ik de vraag of het wel verstandig is. Alles wordt benoemd en waar ik probeer geen antwoord te geven, wordt toch een reactie verwacht. Thuis krijg ik van mijn man hetzelfde te horen. Hij voegt er nog aan toe: “Jij denkt dat dat ijzertabletje een magische pil is en dat je ineens alles weer kan doen”. Het liefst wil ik keihard janken. Ja, ik denk inderdaad dat het een magische pil is. Voor mij is het een magische pil. Ik stuur de trainer nog een appje, om even alles van me af te zetten. En me op te laden voor de hyrox een dag later.
Ik besluit dat ik alles aan wil pakken en dat ik vooral verder wil. Ik informeer bij de andere trainer wat ik moet doen met m’n rug. Hij wil me daar wel bij helpen en ook samen kijken waar het vandaan komt. Al laat hij wel meerdere keren iets los over overbelasting. De dag daarna raak ik hierover met beide trainers in gesprek. En wederom is het confronterend. Minder trainen, niet meer twee uur achter elkaar, meer bedenken wat ik wil en daar gericht voor gaan trainen, stoppen met de boks training, want dat voegt niets toe. Ze denken beide aan overtraining. Het aankomen zou daar bij passen en mijn slaapbehoefte ook. Ook dat magische pilletje wordt door hun in dezelfde context gebruikt als mijn man dat deed. Wel met een soort placebo toevoeging erbij, als jij denkt dat het werkt.. Er wordt gevraagd naar de Ultimate Warrior, ik zeg niks. Maar als een van beide opzij kijkt naar mij, verraadt mijn gezicht dat ik er vol voor wil gaan en toch minimaal net zo ver wil komen als vorig jaar.
Als ik een dag later bij hem kom voor mijn rug, heb ik over alles nagedacht. Ik vraag hem wat hij concreet zou doen. Hij stuurt aan op 2 tot 3 keer in de week trainen en ook wel iets doen met lange duur. Ik noem hem dat dat voor mij geen optie is. Ik noem hem mijn plan, elke week een paar trainingen uitkiezen waar ik echt voor wil gaan en de andere trainingen met de rem erop doen. Meer luisteren naar mijn lichaam, als het niet goed voelt, een training skippen of daar herstel voor in de plaats doen. Daar lijkt hij zich wel in te kunnen vinden. Hij noemt verwachtingsmanagement. Ik zal mijn verwachtingen voor de Ultimate Warrior moeten bijstellen. En ergens weet ik dat ook wel. Hij kraakt mijn rug, waar ik nog een keer voor terug mag komen en ik krijg oefeningen mee voor heupmobiliteit.
Ik app met de andere trainer voor nieuwe trainingen en noem hem ook mijn plan. Ik krijg voor de komende maand nieuwe trainingen en merk dat ik, ondanks alles, vooral heel veel zin heb om weer verder te gaan.
De duurloop zondag valt tegen. Mijn maag en darmen zijn wat van slag van de ijzertabletten, ik besluit extra vezels te nemen. De duurloop wordt er een met wat wandelen tussendoor en minder lang dan gehoopt. Ik kan wel alle ochtenden een training doen. Ik merk dat de hyrox training echt lekker gaat. En met de interval loop ik iedere week iets sneller. Door mijn maag en darmen, verkrampt mijn buik regelmatig en ook voel ik mijn rug dan snel. Wat wat is, weet ik niet, ook hormonen spelen hierbij een rol.
En de antwoorden, die heb ik niet. Ik blijf zoeken. En luisteren naar de feedback die ik eigenlijk niet wil horen. Ik probeer alle trainingen zo veel mogelijk weer op te pakken, een paar keer in de week te pieken. En vooral te luisteren naar mijn lichaam. Ik maak nog even geen plannen voor na de Ultimate Warrior. Want ook dat voelt voor nu wel een zijden draadje. Nog een dikke maand, ik kijk vooral van dag tot dag. En blijf geloven in dat magische pilletje!
Lieve groet, Cobie
