Vandaag zag ik een instagrampost voorbijkomen die me aansprak. Het ging over wat het sporten voor die persoon betekende. Ik herkende mezelf erin. Het was niet allemaal prachtig, niet allemaal tot de max. Wel was het realistisch en vooral dat raakte me. Plezier, gedrevenheid en eigen keuzes maken. Hij belichtte het sporten van verschillende kanten. Voor zichzelf, om fit te worden en te blijven en ook dat voor zijn omgeving. Het sociale, samen met anderen. Voor de lol, om te inspireren. En ook samen met zijn kinderen. Het ene moment een shot waarin hij keihard aan het knallen was, het volgende shot liet zien hoe hij bokste met zijn dochter, heel gemoedelijk. Ik herkende mijzelf hier volledig in.
In mijn laatste blog besprak ik mijn zoektocht. Ik kijk terug op een fantastisch jaar. Ik heb veel gedaan waar ik van droomde. Ik ben gegroeid. Ik heb genoten. De plannen voor 2026 liggen klaar. En als ik daar doorheen scrol, dan voel ik die man van de instagrampost. Mijn plannen gaan alle kanten op. Ze zijn ambitieus. Misschien te, maar dat moet blijken.
Ik ben nog zoekende in de manier waarop. In de balans vooral, want dat is niet mijn sterkste punt. En daar loop ik tegen aan..
Er is Running Miracle, de trainingen, de coaching. Dat geeft me veel energie. Het maakt me zo blij! Mensen motiveren, stimuleren, begeleiden. Helpen op welke manier dan ook. Regelmatig train ik mee, loop ik mee. Of plan ik spontaan wat in met mensen samen. Genieten is dat!
Mijn kinderen zijn er, zij hebben ook wensen, doelen. Ze willen grenzen verleggen, nieuwe dingen leren. En wat is er mooier dan dat samen te doen. Naast hun staan in hun avontuur.
En dan zijn er mijn eigen wensen, doelen, dromen. Deels alleen en deels samen. En deze zijn ook erg gevarieerd.
En dat maakt dat mijn trainingen alle kanten opvliegen.. een nieuw pr op de deadlift en de benchpress, een pittige hyroxtest, een lange duurloop, een korte loop met snelheid, knallen in hyroxtrainingen, deze afsluiten met een zware farmer carry als test voor mezelf, oefenen met pull-ups en gripkracht, zware nieuwe trainingen die op mijn grens zitten en voor veel spierpijn zorgen, helemaal stuk gaan bij de kickbokstraining (inclusief blauwe teen, blauwe knie en blauw oog), een lange duurloop inkorten omdat mijn lichaam echt niet meer wil, een intervaltraining, techniek oefenen in de survivaltraining en meedoen aan mijn eerste mountainbike tocht. En dat alles in een dikke week tijd.
En dan is daar het woordje balans. Dit is wat ik allemaal wil doen. Wat ik van mezelf moet doen. Ik beleef er plezier aan. En ik heb het nodig om vooruit te gaan, nodig om mijn doelen te halen. Maar ja, wat baal ik als mijn lichaam tijdens de lange duurloop op vrijdagochtend aangeeft dat mijn grens bereikt is. Ik hield de ochtend hiervoor vrij. En ik pers er moeite een 10km uit. Ik baal en pak mijn rust. Mijn zonen kijken me ’s middags niet begrijpend aan en beide noemen ze dat 10km nog steeds een heel eind is. Ik word wakker geschud. Ook door mijn loopmaatje ’s avonds: “Je zoekt op donderdagavond je grens volledig op met het kickboksen en verwacht dan dat je lichaam een paar uur later weer 30km kan rennen?”
Ik heb een soort van planning gemaakt voor de trainingen. Een houvast, daar heb ik behoefte aan. Alles staat erin. En dus weet ik ook ergens wel dat ik concessies zal moeten doen. Het is een soort surrealistisch ideaalbeeld. Maar de praktijk werkt niet zo. Er komt stress tussendoor, een nacht slecht slapen, niet optimaal eten, iets onverwachts thuis.
Ik weet dat alles alleen maar werkt als ik luister naar mijn lichaam, fysiek, maar ook mentaal. Balans bewaren op alle gebieden. En wat is dat moeilijk! Vorig jaar wilde ik harder worden. Mijn man noemde al dat hij twijfelde of hij dat een goed idee vond. En dat kan ik nu ook wel beamen. Ik heb mijn lichaam en geest getraind in doordoen, als maar doorgaan. Bij harder worden, hoort signalen negeren. Overal dwars doorheen gaan. En ik denk dat ik dat inmiddels redelijk kan. Nu komt de anderen kant. Weten waar de grens ligt. Wanneer wel doorgaan en wanneer stoppen. Alles voelen. Echt voelen. En dus op zoek gaan naar de balans.
Mijn plannen liggen klaar, ambitieus, misschien te. Ik ben bereid om te leren. Om mijn eigen weg te zoeken. Doen wat ik wil, waar ik van geniet. Maar ook te luisteren. Luisteren naar mijn lichaam. En luisteren naar de stemmetjes in mijn hoofd. Balans!
Lieve groet, Cobie
