Auteur: Cobie Brouwer

Dit was een week van rust, mezelf herpakken, plannen maken en m’n gevoel wel onder ogen komen. De trail hakte er behoorlijk in, zowel lichamelijk als geestelijk. Ik besloot dan ook om het even rustig aan te doen. Degenen die mij kennen weten wel dat ik rust als een relatief begrip zie; even geen keiharde hardlooptrainingen.

De Zumba maandag werd geïmproviseerd, wat resulteerde in een pittige les. En daar ging het voornemen van rustig aan doen al. Waar iedereen stond uit te hijgen, was ik aan het genieten. Met mijn conditie zit het wel goed. Dinsdag hadden mijn kids een studiedag en nam ik vrij. We gingen naar het bos en bakten pepernoten en daarna ging ook de rest van mijn voornemen de deur uit. In de paar uurtjes die overbleven kon ik mooi de ramen nog even wassen en vast cadeautjes kopen, dat scheelde op donderdag (want die dag had ik ook al weer meer dan vol gepland). Ik kan echt genieten van even rust ;-). De Zumba woensdag was ook fijn. En donderdag trainden we samen, een warming-up via youtube, een half uur aan pittige filmpjes, een paar keer met het wieltje en wat push ups. Ik voelde hem wel, een heerlijk voldaan gevoel. Bij de Strong op vrijdagochtend ging het ook lekker. En ’s avonds nog de hardlooptraining. Ik liep in totaal een kilometer of zeven, verschillende tempo’s. Ik kon mijn collega niet bijhouden en dacht dat het aan mij lag. Echter bij het nakijken thuis op mijn horloge zag ik dat het ook echt hard ging. Het ging korte stukjes tussen de 4.00 en 4.30 min/km. Het voelde niet alleen als sprinten, het was het ook. En vandaag was het weer tijd voor bootcamp. Na twee minuten planken en twee minuten brug, kwam de kern. Een piramide, de onderste rij alles 25x; squats, push ups, butterfly situps, leg raises en lunges, de rij daarboven alles 30x ; high plank-low plank, jump squats, calf raises en mountain climbers, de derde rij alles 35x; diamond push ups, pull ups en triceps dips. De vierde rij alles 40x; ball slam en ball throw en de bovenste rij 50 burpees. Toen de trainer vertelde dat de onderste rij 5x moest, de rij erboven 4x enz, begon iedereen te mopperen. Hij lachte en noemde mijn naam, dat ik nooit klaag. Ik lachte terug en zei; “maar ik denk wel”. Daar ging mijn positie als lievelingetje. En toen hij de aantallen aanpaste, begon ik ook te klagen. Ik was bijna bij de vijfde ronde toen hij 3 rondes maakte van de onderste beide rijen. Die beide daarboven werden twee. De onderste twee rijen waren goed te doen. De pull ups vond ik ontzettend zwaar, de diamond push ups waren ook niet leuk. En bij de triceps dips kreeg ik uitleg, niks geen makkelijk variant meer. De baloefeningen waren nieuw voor mij. Een bal van vijf kilo, eigenlijk kwam het neer op squatten en dan met kracht de bal op de grond gooien. Voor de andere oefening moest ik vlak bij een muur gaan staan, in squat. En dan bovenhands de bal in de lucht of tegen de muur gooien en ook bovenhands weer opvangen. En die hakte er flink in, na alles, met een bal van 5 kilo en de serie van 40 2x. Ik had nog 8 minuten over voor de burpees en om eerlijk te zijn had ik geen bezwaar dat het er 25 werden en 25 jump squats. Ik was als eerste klaar en hield vier minuten over, het zweet droop van mijn hoofd en werkelijk iedere spier in mijn lijf trilde. De vrouw naast me kon ook de hele training afmaken en samen waren we blij en voldaan. Het was een heerlijke training, hoewel ik daar morgen en misschien ook overmorgen wel anders over denk. En omdat de winter voor de deur staat, werd het thuis toch echt tijd om met het snoeien van alle bomen in de tuin te beginnen. Lang verhaal kort, dat was mijn rustweek ;-).

Ik moet bekennen dat het hele corona gebeuren er ook deze week wel inhakte bij mij. Ik nam het steeds met me mee, voerde er veel en verschillende gesprekken over. En ik merk wat het allemaal met andere mensen doet, en dat raakt me. Vanmorgen heb ik er nog een tijd met mijn man over gesproken en ik heb me nu voorgenomen om er over op te houden. Even geen gesprekken meer en er gewoon even wat afstand van nemen. Alles verwart me, gaat met me aan de haal en ik moet bij mezelf blijven. En dat verklaart het sporten ook wel weer, dat is en blijft een heerlijke uitlaatklep voor mij. Na de bootcamp vanochtend was mijn hoofd even heerlijk leeg!

Deze week was ook de een na laatste les van de cursus wat wil je intuïtie je vertellen. Leuk, leerzaam, maar ook pittige en spannende opdrachten. Ik had me voorgenomen om alles aan te gaan, dus dat deed ik. Er zaten twee opdrachten bij als een soort van voorproefje op de coachopleiding. Deze waren erg ongemakkelijk en ik weet ook nu nog niet goed wat ik er van vind. Ik heb meegekeken met het webinar over de coachopleiding en dit alles maakt dat ik de opleiding wel echt spannend vind. Het gaat ver buiten mijn comfortzone zijn. Anderzijds ben ik ook erg benieuwd en heb ik er ook veel zin in om hier meer over te leren. We kregen een enorme berg huiswerk voor de intuïtie cursus, gelukkig had ik een rustige week en kon ik daar regelmatig even mee bezig. Het gaf me veel inzichten en ik merk ook dat de drempel om dingen te delen lager wordt. Ik volgde deze week ook nog een sessie en ook dat gaf me veel inzichten (en wederom veel huiswerk ;-)). Het was confronterend, zal dat nog vaker zijn, maar helpt me wel enorm. En ook dit alles gaat me zowel met het sporten voor mezelf als ook op het gebied van Running Miracle verder helpen.

En dankzij al mijn vrije tijd was ik heerlijk op facebook aan het snuffelen en stuitte ik op een cursus over hsp kinder medium. Ik heb alles doorgelezen en kan de cursus maar niet uit mijn hoofd zetten. Waarschijnlijk zo niet verstandig om te doen, hij start in december (iets met drukste maand van het jaar), tegelijk met de coachopleiding. De coachopleiding duurt 6 maanden en circa 2 tot 3 uur tijdsbesteding per week. De cursus hsp kinder medium duurt 8 weken. Elke week een zoom en huiswerk, als je alles doet, ben je in twee maanden klaar en anders duurt het wat langer. Mijn verstand zegt, niet doen. Mijn man heeft impliciet al toestemming gegeven en mijn gevoel heeft de keus al gemaakt. Gelukkig ben ik na deze goed uitgerust en kan ik de wereld weer aan!

Vrijdag had ik de kinderen naar school gebracht en liep ik naar huis. Ik hoorde een gek geluid en zag een zwarte pluizige bol. Ik bleef kijken, het beestje draaide zich om, het bleek een eekhoorn te zijn. Ik stond vlak bij hem, hij bleef geluiden maken en me aankijken. Hij vervolgde zijn weg rustig omhoog, we volgden elkaar. Het was prachtig. Ik lees dat de eekhoorn staat voor hard werken en sparen voor de toekomst. En ook dat de eekhoorn je leert om van tevoren plannen te maken voor de winter, wanneer de bomen kaal zijn en er allang geen noten meer te vinden zijn. Dit kan geen toeval zijn!

Lieve groet, Cobie

Misschien had ik moeten luisteren naar alle voortekenen. Misschien had ik niet de bevrediging op de korte termijn voorrang moeten geven. Misschien had ik gezonder moeten leven. Misschien had ik niet alles moeten of willen doen. Ja misschien, misschien ook niet. Want eigenlijk geloof ik niet zo in misschien of als.

Ik zat er maandag behoorlijk doorheen. Het hele corona gebeuren en alle onzekerheid erom heen. Ik huilde thuis even flink uit, ik appte een uur met een vriendin en ik herpakte mezelf. Dit betekende concreet dat ik me maar vol op het sporten ging storten. Verstandig? Misschien niet (issie weer). Bevredigend was het op dat moment wel. Na een uur Zumba op het werk, deed ik ’s avonds zelf nog een half uur. Ik zou de bootcamp deze week op donderdag gaan doen en ik zag dat ik nog een inhaal les te goed had. Deze plande ik op dinsdag. Op woensdag werd het een intensieve Zumbales van anderhalf uur. Dit alles resulteerde dat ik vrijdagochtend bij de Strong met behoorlijke spierpijn in mijn buik stond. Misschien niet heel verstandig om volle bak mee te doen, maar ja, daar had ik nu juist wel zin in. Bij de vrijdagavondtraining waren we met z’n tweeën. We besloten een rustig duurloopje te doen. Dat ging bij de tweede kilometer natuurlijk al mis. Daar kwam nog bij dat ik verder ook ontzettend druk had. Op zaterdag werd het vroeg opstaan en na de gym van mijn dochter, meteen mee voor het feest van haar vriendin. Uiteindelijk waren we ’s avond om een uur of zeven thuis en had ik het wel behoorlijk gehad. Het eten viel als een blok op mijn maag, ik werd er ’s nachts meermaals wakker van en vanmorgen voelde ik me niet happy.

Vandaag was de dag van de trail. Een hoop gedoe om mee te kunnen doen, dus starten zou ik. Ik blijf mezelf maar voorhouden; ach joh 27km is niet zo ver, die kom je misselijk ook wel door. Bij aankomst plensde het, alweer een teken. We haalden het nummer op, nog even terug naar de auto en toen richting start. Een verhaal over het smokkelen van vroeger uit. Als we bij de grens zouden worden aangehouden, hoefden we alleen maar te zeggen: “ik kom oet Losser en ik weet van niks”. De start. En eigenlijk voelt het vrijwel meteen al zwaar. We lopen door een manege en vlak daarna zo rond de eerste kilometer, glij ik uit. Al weer een teken. Ik probeer de knop om te zetten, steeds weer. Maar wat ik ook probeer, het lukt niet. Ik vind het ontzettend zwaar en ik blijf met mezelf in gevecht. Mijn loopmaatje vraagt of het door het coronagebeuren komt, ik ontken het. Wil het er niet over hebben. Ik sluit me op in m’n eigen bubbel en ben alles behalve gezellig. Heel vaak geef ik hem aan dat hij mag gaan, dat doet hij niet. “We lopen samen”, blijft hij zeggen. Er rennen pony’s in het weiland naast ons mee, prachtig. Het parcours is zwaar, alles wat nog enigszins te doen is normaalgesproken, is nu modder en glibberig. We lopen over boerenerven en gebieden waar je anders niet mag komen. Over het crosscircuit en door de zandduinen. Als we de grens passeren staat er iemand verkleed als douane, dwingend kijkt ze ons aan en ze vraagt wat we van plan zijn. Als we noemen dat we van niks weten, mogen we doorlopen. We lopen achter het klooster langs en pakken een heel stuk Duitsland mee. Ik neem inmiddels steeds vaker even pauze. Een paar slokken water en een stukje van een natuurlijke energiereep. Eten durf ik niet, ik blijf me misselijk voelen. Ik loop nu ook niet lekker, erger dan dit kan niet, honger kan ik er ook nog wel bij hebben. Ik verwacht rond 14 km een verzorgingspost, dat blijkt bij 18 te zijn. Inmiddels lopen mensen achter ons op ons in. Ik besluit voor cola te gaan, wel energie, vloeibaar en het schijnt tegen misselijkheid te helpen. We lopen verder, een zwaar stuk door erg hobbelig land. Mijn loopmaatje weet op me in te praten door in plaats van bij 22 km bij 22,5km pauze te houden. We lopen langs het water en ik voel iets scherps langs mijn arm gaan. Een flinke kras door een prikstruik die ik tussen mijn arm kreeg, mijn gevoel is inmiddels wel al zo verdoofd. Vlak daarna is de grensovergang. We krijgen een pakje boter mee. En nog iets verderop weer douane, met de vraag of we iets aan te geven hebben. De laatste kilometers zijn zwaar, we worden door een paar groepjes ingehaald en halen zelf ook nog een paar mensen in. Wat ben ik blij als ik de atletiekbaan zie. Ik kan nog versnellen richting 10km per uur, mijn loopmaatje perst er nog een sprint uit. Wat voelt het goed om die finishlijn te passeren. Ik drink nog een bekertje cola en eet chocolade, mijn misselijkheid is weg. En ik voel me meteen een stuk beter dan de hele dag. We krijgen een medaille en krentewegge, met de boodschap dat we die wel verdiend hebben. Duidelijk dubbel bedoeld. Ik heb zelden zo afgezien als vandaag. Ooit een marathon gelopen, waarbij het vanaf 15km ongeveer net zo ging. En vandaag; het was echt 27km lang Afzien! Opgeven komt niet in mijn woordenboek voor, het is wel zeker 100 keer door mijn hoofd gegaan. Toch ga ik altijd door. Na de loop kom ik er wel voor uit dat het waarschijnlijk toch mentaal is. En als bij thuiskomst mijn man naar me toe komt, barst ik in tranen uit. Hij begrijpt het niet zo goed. “Wees trots op jezelf, je hebt het wel gedaan”. Die trots voel ik niet, nog steeds niet. Voor mij is het vanzelfsprekend dat ik hem uitloop, moeilijk of niet. We praten even over alles wat ons bezig houdt, ik huil even lekker uit. En mijn man oppert voorzichtig dat ik misschien soms eens iets rustiger aan moet doen. Ik mompel alleen maar dat ik dat niet wil horen, maar dat weet hij wel. En hij weet ook dat ik het wel hoor. De honger komt nog steeds niet, ik neem een lang en warm bad met een eiwit shake. De kids zijn relaxed en ontspannen, de sfeer in huis is fijn. Dat alles maakt mijn dag wel weer goed.

Ik ga hier mijn les uit halen. Qua sporten is dit waar je mentaal sterk van wordt, dus die is wel binnen. Of was dat eigenlijk al met alle zelfoverschattingen in het verleden. En de andere les die ik hier uit kan leren richt zich meer op mijn vluchtgedrag, vooral in sport, maar ook in verder veel te veel gaan doen. Mezelf herpakken, gevoelens wegdrukken en gewoon keihard gaan. Dan hoef ik de confrontatie met mezelf even niet aan te gaan. En misschien, ja misschien gaat alles fantastisch en voel ik me daardoor een stuk prettiger. Misschien ook niet..

Lieve groet, Cobie

Vanmorgen word ik om tien voor vijf door mijn biologische klok gewekt. Zo heerlijk dat uurtje extra. Als ik beneden kom, ontdek ik dat ook het ritme van mijn kinderen normaal gesproken prima werkt, nu is het enigszins van slag. De een zit filmpjes te kijken op de i-pad, de ander is al weer in slaap gevallen op de bank. En binnen tien minuten melden ook nummer drie en vier zich beneden. Daar waar normaal gesproken de zondagochtend altijd veel te kort is, of voelt, heb ik nu zeeën van tijd. Ik doe mijn ochtendritueel en neem uitgebreid de tijd voor de opdracht van de intuïtie cursus. Vandaag roept het meer vragen op dan dat ik antwoorden krijg en ik krijg het ook later niet duidelijk. Misschien typeert dat ook wel hoe verward ik me momenteel vaak voel. Ik besluit in de facebookgroep van Running Miracle te vragen naar ieders sportplannen. En daar komen enthousiaste reacties op. Dat maakt me blij, de interactie op sportgebied waar ik zo van kan genieten. Verschillende mensen die ik niet persoonlijk ken, vertellen over hun doelen en drijfveren. Oprecht! En dat is mooi! Inmiddels moet ik me alsnog behoorlijk haasten voor de bootcamp.

Zo verward ik me momenteel vaak voel, zo lekker gaat het sporten juist. Ik boek op alle gebieden vooruitgang, ik geniet ervan en ik kan mijn ei erin kwijt. Vanmorgen weer eens een keer bootcamp, de regelmaat zit er door alles wat ik momenteel onderneem, niet in. Ik geniet extra van de keren dat ik wel ga. Na wat warming-up oefeningen het eerste gedeelte. De ene helft gaat touwtje springen en de andere helft gaat de hoge plank doen. In eerste instantie noemt de trainer 7 minuten en brengt dat toch terug naar 5. Als het springen mis gaat, 3 push ups en als de plank misgaat, 3 sit ups. Ik stel nog aan mezelf voor om 5 minuten sit ups te doen, dat lukt wel. Ik onderhandel met de trainer, kunnen we niet de lage plank gaan doen, hij blijft bij zijn keus. De man naast me geeft resoluut aan dat het wel lukt. Ik verklaar hem bijna voor gek, maar hij is overtuigd. Ik ben altijd in voor uitdagingen en dit was even het zetje wat ik nodig had. Met z’n vijven beginnen we met de plank. Als we na een paar minuten de andere drie sit ups zien doen, kijk ik opzij naar de man. Ik besluit dat ik het vol ga houden, hij ook. In de laatste minuut komt de trainer bij ons staan, hij heeft er wel lol in dat we het volhouden en praat ons er door heen. Iets van dat het er nog goed uit ziet, wat ik enigszins betwijfel. Mijn hele lichaam schudt en de trainer weet ook dat we de oppepper kunnen gebruiken. Hij geeft me mee dat ik mentaal sterk ben, dat is een mooi compliment. Zo fijn om regelmatig mensen om je heen te hebben die je uitdagen, dat maakt dat ik net iets meer doe dan ik verwacht te kunnen. De man naast me is ook zichtbaar content. Het touwtje springen is nog steeds niet mijn hobby, er volgen dan ook veel push ups die na die hoge plank niet heel soepel meer gaan. De rest van de training gaan we aan de slag met de kettlebell, beginnen met de swing. Alle gewichten worden naast elkaar gezet en we moeten zelf maar een inschatting maken welke. Het duurt lang voor ik tot een keus kom. Ik voel mijn armen en vooral mijn schouders, anderzijds wil ook alles er wel uithalen. Er wordt aangegeven dat we altijd omlaag kunnen gaan in gewicht, dat helpt me. Ik kies voor de 16kilo. De trainer kijkt of alles verantwoord is en geeft toestemming, ik zie dat alle vrouwen een beduidend lager gewicht hebben gekozen en dat ik me kan meten met de mannen. Ik weet dat ik dit kan, ik voel me zeker over de techniek en ik weet ook dat mijn lichaam me anders direct feedback geeft. We beginnen met 20 stuks om af te tasten, dat gaat goed. Daarna acht rondes, 20 sec swing en 10sec pauze. Ik krijg een compliment over de techniek en het voelt ook oprecht goed aan. Daarna gaan we door naar de squat met het gewicht. Dat gaat op zich prima, wel merk ik iedere keer met oppakken hoe zwaar dat ding is. We krijgen een lichtere en moeten deze met een arm omhoog duwen, dit vind ik lastiger. Het gewicht is het probleem niet, wel hoe ik het precies moet uitvoeren. We doen de push up op de kettlebell. En sluiten af met een circuit van alle oefeningen 30 sec en dat 2 rondes. Wat een heerlijke training! Deze ga ik de komende dagen nog wel flink voelen, maar dat mag ook, ik heb hard mijn best gedaan. Ik bedank de man die me uitdaagde. Hij geeft aan dat hij wist dat ik dat kon; “je kan met de besten mee”. En dat geeft me helemaal een heerlijk gevoel.

Het lopen gaat op moment ook boven verwachting. Op vrijdagavond loop ik zelf mee met de intervaltraining. Steeds voelt het zwaar en kost het me moeite. Als ik dan naderhand thuis de gegevens bekijk, zie ik dat het hard gaat. Voor mijn doen echt hard! Ik haal op korte stukken de tempo’s van voordat de kinderen er waren. En ik kan de intervallen redelijk constant lopen. En dat maakt me blij! En geeft me hoop voor mijn doelen voor de toekomst. Elf jaar geleden lukte het me om een kilometer in 4.30min/km te lopen. Vorige week hield ik dit tempo 275 meter vol. En deze week ging een korter stukje nog sneller. En ook de afstand gaat goed. Vorige week liepen we samen een lange duurloop als generale voor de trail. Het eerste stuk was een hoop gezoek, we liepen stukken over verboden gebied. Prachtige natuur was daar. En pakten het parcours van de crossloop mee, op en af door het bos en twee keer door de zandduinen. Halverwege besloten we van koers te wisselen en liepen we terug naar huis. Tot een kilometer of 19 ging het makkelijk, bij de halve voelde ik me een stuk fitter dan bij de halve een paar weken eerder. Het tempo was inmiddels wel drastisch omlaag gegaan, maar het lukte me steeds om door te lopen. Bij 28 kilometer drukte ik mijn horloge uit, dik tevreden met hoe ik dit had volbracht. Ik weet wel dat die 10km/uur echt niet gaat lukken bij de trail, maar dat het lekker uitlopen er zeker in zit.

En verder ook veel en heerlijk gesport, lopend naar de Zumba in een pittig tempo en relaxed terug. Wekelijks de Strong les (HITT) met z’n drieën, waarbij ik merk dat ik steeds wat dieper kan gaan en wat steeds meer voldoening geeft. Het samen trainen, waarbij leerzame en nuttige oefeningen voorbij komen. Met name de oefeningen met de medicijnbal die we samen doen. En helemaal de oefening met het wieltje. Zittend op mijn knieën en in beide handen houd ik een handvat van het wieltje vast. Deze rolt naar voren, en dat is wel te doen. Maar dan moet hij ook weer terug en dat is zwaar! En voelt bijna onmogelijk! Ik voel vrijwel meteen mijn rug en weet dan dat de uitvoering niet goed is. Gelukkig weet mijn vriendin precies hoe het moet, kijkt ze mee en geeft ze me feedback. Op het moment dat ik denk dat ik alle spieren al heb aangespannen, kan dat nog zo veel meer en dat wieltje is wel een mooie manier om me hier van bewust te worden en het beter te leren. Kanttekening; het zorgt wel heel snel voor veel spierpijn ;-). En natuurlijk ook weer veel en heerlijke Zumba lessen gevolgd. Vorige was een event; 3 uur lang Zumba. Het was een feestje! De stijfheid van de lange duurloop kon ik er lekker uitdansen. Een heerlijke manier om te ontspannen en toch bezig te zijn.

Dat al het sporten lekker gaat, merk ik ook met het herstel. Dat gaat makkelijk en snel. Na een paar intensieve sportdagen, neem ik een dag rust en daarna voelt mijn lichaam als herboren.

In de herfstvakantie had ik afgesproken met een loopmaatje. Hij heeft me veel verteld over de warming-up, verschillende oefeningen en de loopscholing. En nog veel meer informatie en stof tot nadenken gegeven. Ik heb de warming -up en loopscholing in de vrijdagavondtraining geïntegreerd en kan er nu mee gaan oefenen. Ik ben zeer content dat de trainingen nu iets meer vorm gaan krijgen. Ik ben aan het rondkijken voor een opleiding tot looptrainer en hoop deze begin volgend jaar te kunnen gaan doen. Het lijkt me fijn om naast mijn ervaringen ook een theoretische en praktische basis erbij te krijgen.

En dan het andere stuk. Zo sterk en krachtig als ik me momenteel met het sporten voel, zo verward en onzeker voel ik me verder regelmatig. Wat wil ik? Maak ik de juiste keuzes? Blijf ik bij mezelf? Ik trek me opmerkingen snel aan, zelf van vreemden op internet. En gaat het me allemaal lukken wat ik wil en van plan ben? In de vorige blog schreef ik nog stellend dat ik me niet door angst, onzekerheden en twijfels wil en zou laten leiden. En toch merk ik dat ik het wel doe. Het lukt me steeds om het weer even los te laten, maar helaas komt het gevoel ook steeds weer terug. Het zal een periode zijn. De herfst en het loslaten van alles. Ik geef er maar aan toe en ik onderga het. Ik ben iemand die graag snel gaat, doorgaat met alles. Ik wil altijd meteen weten hoe alles zit, meteen antwoorden hebben. En precies dat lukt nu niet. En dat veroorzaakt mijn gevoel. Het heeft geen nut om er nu tegen te vechten, zover ben ik inmiddels wel. Ik accepteer het en wacht tot het moment komt dat ik er wel wat mee kan, dat ik weer snel kan en alle antwoorden heb. En tot die tijd gebruik het sporten als uitlaatklep en wie weet kan ik dan op dat gebied mijn doelen alvast gaan bereiken.

Lieve groet, Cobie

Woensdag is het volle maan. Dat staat voor op het hoogtepunt zijn in je leven, vol van kracht en energie. Het is tijd om datgene wat je niet meer dient los te laten, dat wat je niet langer nodig hebt in je leven of datgene van jezelf dat je bent ontgroeid. En om eerlijk te zijn lijkt dat me een mooi plan. Al het oude loslaten en vol vertrouwen kijken naar de toekomst.

En dan rijst de vraag; wat wil ik precies loslaten? Als ik kijk naar Running Miracle dan wil ik vooral mijn angsten, mijn twijfels en mijn onzekerheden loslaten. Ik heb precies voor ogen wat ik er graag mee wil. Hoe het eruit ziet als ik zover ben. Hoe ik mensen kan helpen, hoe ik passend aansluit bij ieder individu. Welke mensen ik help, verschillende mensen, groepen en hoe het voor mij voelt als ik ze verder help. De voldoening die het mij schenkt. Hoeveel mensen ik help en op wat voor manier. Het plezier dat iedereen er in beleeft, inclusief ik zelf. En vooral hoe zelfverzekerd ik daar, in mijn nieuwe rol, of misschien kan ik beter zeggen; eigen gecreëerde functie, sta. Ik straal en geef mijn zelfvertrouwen en positiviteit door aan alle mensen om me heen. En daar is geen plaats voor twijfels, onzekerheden en angsten. En dus heb ik besloten dat ik ze nu maar beter los kan laten. Ik vind de weg naar mijn doel toe spannend, het maakt me onzeker ik twijfel over de te nemen stappen en al het nieuwe ligt buiten mijn comfortzone en dus vind ik het regelmatig doodeng. Dan de andere kant; wat heb ik de afgelopen periode veel geleerd van alles! En wat heb ik ontzettend genoten van alles! Ja, ook van het doodenge! Ik weet en voel steeds duidelijker dat mijn passie hier ligt; mijn hardlopen/sporten combineren met het helpen/coachen van andere mensen. Mijn ervaring gebruiken om andere mensen te laten groeien, bij het hardlopen, het sporten, maar ook op alle andere gebieden. En dus weet ik dat dit is wat ik nu wil doen, wat ik nu moet doen. En dan zijn twijfels, angsten en onzekerheden niet nodig. Ik ga mijn hart achterna, doe wat me gelukkig maakt. En weet je, eigenlijk maakt het dan niet eens zo veel uit waar ik uiteindelijk terecht kom, zolang ik doe wat op dat moment goed voelt. Dan geniet ik, dan leef ik in het moment. En uiteindelijk is het de reis waar het om gaat.

En ook op sportgebied is er veel wat ik los wil laten. Eigenlijk zijn het vooral de beperkende overtuigingen die zeggen; je kan het niet, je kan het nog niet of het gaat je niet meer lukken zoals eerder. En om eerlijk te zijn, ben ik daar zo klaar mee. Ik kan het wel! Ik kan het nu! Ik ga me er verder in ontwikkelen! En ik zal het weer zo kunnen als eerder! En weet je; ik weet het zeker! Ik ga er namelijk helemaal voor! Ik heb zo veel zin om te knallen. Om mijn grenzen te verleggen. Om diep te gaan. Om soms (weer eens) iets te overmoedig te zijn. Om mezelf tegen te komen. En om nieuwe dingen te leren. De afgelopen periode heeft me hierin gesterkt. Met het hardlopen merk dat het steeds weer iets beter gaat. Iets makkelijker, iets verder, iets sneller. Nee nog lang niet waar ik ooit was, maar ik merk dat ik vooruit ga. Dat ik weer doelen kan gaan stellen. En dat ik er weer vertrouwen in krijg. Vrijdagavond met de groep getraind. We liepen er samen naar toe, de eerste kilometer redelijk rustig. Om bij de laatste 500 meter te eindigen in sprinten. Bij de interval liep ik wisselend met de beide vrouwen mee. Een keer de 200 meter achter mijn loopmaatje aan. Hij ging steeds harder, riep nog een keer achterom om mij op te jutten. En daar ben ik wel voor in, daar ben ik nu wel weer voor in. En dat is juist waar ik van geniet en wat me vertrouwen geeft. Na de interval plakten we er een ronde van 10km achteraan. We probeerden de 10km/uur te halen. De laatste kilometers werden zwaar, we praatten niet meer en bij de laatste kilometer gaf ik aan dat hij zijn eigen tempo moest gaan lopen om het nog net te kunnen halen. We moesten langs mijn huis nog een kleine kilometer extra om de tien te gaan halen. Ik haalde het beoogde tempo net niet, maar zat er dichtbij en had wel de hele training volbracht. Kwaliteit en afstand in één. En dat gaf me een erg voldaan gevoel. En veel vertrouwen! En dat deed de 5km wedstrijd laatst ook, steeds weer iets sneller. Ook al het andere sporten sterkt me. Bij de bootcamp vandaag zijn we met de harde kern en om eerlijk te zijn denk ik dat ik dan de zwakste ben. Ik ben goed in bluffen en ik ben tactisch, dus ik kan een heel eind meekomen 😉 Met het hardlopen ben ik net niet zo snel als de rest. Veel oefeningen vandaag gericht op de armen, dan heb ik moeite om de vijf verschillende oefeningen drie rondes lang steeds dertig seconden vol te houden. Vooral het slaan met dat dikke touw (wat er op tv altijd zo makkelijk uitziet) is zwaar. Een ijzeren stang omhoog duwen lukt me ook geen 30sec non stop in eenzelfde tempo. Het slaan met een zware hamer, krijg ik een beetje door. De dips gaan door de hulp van veel elastieken wel goed. En bij de leg raises ga ik er voor om een gedeelte hangend te doen. Met de oefeningen op zich kom ik nog redelijk mee. Als ik de techniek erbij ga vergelijken, lig ik een heel eind achter. Maar ik merk wel degelijk verschil bij mezelf. Ik word steeds sterker, de techniek wordt beetje bij beetje beter, ik durf steeds meer en ik beleef er ontzettend veel plezier aan. En ook dat alles zorgt dat mijn vertrouwen groeit! En ook al het andere trainen draagt hier aan bij. De HITT training die we donderdagavond deden was even lekker knallen en ook dat geeft moed. Bij de workout die we vrijdagochtend deden had mijn vriendin nieuwe oefeningen bedacht. Een voor de core met een wiel dat je naar voren moet rollen en weer terug. Eng en zwaar, uiteindelijk lukt het enigszins acceptabel en ook dat geeft vertrouwen. En ook de rest van de training geeft dat, die lekker, pittig en gezellig was. Een tijd geleden heb ik al beperkende overtuigingen losgelaten door met de Zumba te beginnen, wat een drempel om te gaan dansen met anderen erbij. Ik besloot me er niks van aan te trekken, ik vind het veel te leuk. En dat is wat telt. En nu ben ik met het zwemmen bezig om mijn beperkende overtuigingen los te laten, ik wil het leren, ik wil van mijn angsten af. Ik wil het kunnen en ervan genieten. Dus dat gaat me lukken ook!

Om terug te komen op de volle maan, die komt op een goed moment. Ik heb veel om los te laten, veel wat ik niet meer nodig heb. Ik kijk naar de toekomst. Ik stel mijn intenties; hoe de 27,5km trail in een mooi tempo gaat. Ik visualiseer hoe we met de survivalrun vol vertrouwen alle hindernissen aangaan. En ik droom over hoe ik met Running Miracle heel veel mensen kan helpen en vooral hoe blij en vol vertrouwen iedereen is.

Lieve groet, Cobie

Vanmorgen gaat mijn wekker om half zeven. Ah ik heb zo geen zin. Eigenlijk lig ik al een uur wakker en was het stuk nacht daarvoor ook waardeloos. Een excuus om er niet uit te gaan heb ik niet, dus sleep ik mezelf uit bed. Ik skip een groot gedeelte van mijn ochtendroutine en doe een gedeelte van onder een lekker zacht en warm dekentje. Rustig begin ik aan de dag. Nog minimaal tien keer overweeg ik om toch terug te kruipen in bed. Gelukkig zijn de kinderen ook elke morgen vroeg en is het zelfs op dit vroege uur niet saai bij ons in huis. Ik doe heel veel kleren aan, zoek mijn handschoenen op en stap op de fiets richting bootcamp. Of zal ik toch omdraaien? Ik ben al twee keer niet geweest, dus ik moet van mezelf gewoon gaan. De trainer begroet me triomfantelijk met: “welkom terug”. Ik word in ieder geval gemist. De training is weer extreem pittig en zo fijn. De kern bestaat uit 10 meter rennen met kettlebelt, 10 swings en dan weer terug. Dan de ander hetzelfde. Dan 20 meter en 10 swings, de ander weer. En daarna ieder 10 burpees. Bij de derde en vierde serie komt er nog een pion bij en is het drie keer rennen, de derde keer tot 30 meter. Wij komen tot de conclusie dat wij het niet handig hebben aangepakt met de kettlebelt, wij staan er met een van 16 kilo en die mannen verderop hebben er een van 12. Als we spottend om tijdcompensatie vragen, willen de mannen wel ruilen, maar roept de trainer het een halt toe. We kunnen nu de tijden van ons zelf tussen de verschillende series vergelijken. Daarna moeten we samen met de kettlebelt (die van 16 kilo dus) twee rondjes om het voetbalveld rennen en ergens ook 60 burpees samen gaan doen. Pfff dat hakt er in. Als de trainer aangeeft dat we gaan afsluiten met twee keer twee minuten planken, is werkelijk iedereen aan het mopperen. Hij maar lachen. Na de eerste keer geeft hij aan dat het zo goed is dat zo veel mensen in de groep dit kunnen, bovengemiddeld zegt hij. Niemand reageert nu. De tweede keer is echt niet leuk meer, mijn armen doen zo zeer. En weer een opmerking: “als je alles hebt volgehouden, heb je ook geen excuus meer om het de laatste twintig seconden niet meer vol te houden”. Heel bemoedigend dit. Toch voel ik me na de bootcamp als herboren. En dat is zo vaak het geval met sporten. Op voorhand niet altijd zin of energie, maar de voldoening naderhand is zo fijn!

Het was een pittige sportweek. Het begon vorige week met de 5km wedstrijd. De stress voor de trail die voor begin november op de planning staat, begon toch een beetje toe te slaan. Enerzijds denk ik, ik loop hem rustig uit. Anderzijds vind ik het ook wel een mooie uitdaging om te kijken of de 10km per uur gaat lukken. En voor uitdagingen ben ik altijd wel weer in, dus dat betekent nog een maand om serieus te trainen. Dinsdagavond had ik niks, dus plande ik een lange duurloop. Ik stelde mezelf het doel om een halve marathon te lopen en om het mezelf nu een keer niet makkelijk te maken. De eerste kilometer warmlopen en daarna een pittig aanvoelend tempo, dat resulteerde in kilometers rond de 5.45. Ik liep naar een loopmaatje toe, dat was 7 kilometer. Vanaf 7 kilometer liepen we samen, het eerste stuk kostte het me moeite om hem bij te houden. Het laatste stuk nam ik hem op sleeptouw. Bij 14 kilometer was hij weer thuis en had ik mijn laatste stuk voor de boeg. Ik kon het tempo tot ongeveer 15km vasthouden. Daarna zakte het wat. En vanaf 18km vond ik het echt niet leuk meer. En kwam ik ook niet meer vooruit trouwens. De eerste 10 gingen in 58 minuten. Bij 20 kilometer gaf mijn horloge 1 uur en 58 minuten aan, dat kwam dus eigenlijk neer op een verval van 2 minuten in de laatste 5km. En dat is best veel. Maar goed, ik wist dat dit ging gebeuren. Ik zou het mezelf niet makkelijk maken. Bij de halve ben ik bijna thuis en druk ik mijn horloge uit op 2.05.32. Het gemiddelde ligt nog net boven de 10km per uur. En eigenlijk ben ik vooral blij dat mijn andere doel wat ik mezelf gesteld heb, in zicht komt. De halve onder de twee uur. Met wat serieus trainen, moet dat toch gaan lukken. En dan de andere kant. Ik ben echt helemaal stuk. Werkelijk alles doet zeer en ook na een warm bad, knap ik maar minimaal op. Ik lig nog tijden na te stuiteren in bed en het stramme gevoel duurt tot zeker halverwege de woensdag. De vermoeidheid voel ik nog dagen.

Tussendoor zijn het vooral erg welkome zumbalessen, op maandag woensdag en donderdag.

Op vrijdag staat het samen trainen op de planning. We besluiten voor zwemmen te gaan. Heerlijk weer eens keer! We trekken een uur lang baantjes en komen op een afstand van 1600 meter. Ik wil vooral mijn grenzen op dit gebied verleggen, een tijd lang doorzwemmen met schoolslag kan ik. Meerdere keren duik ik een stukje of zwem ik met mijn hoofd onder water, zonder mijn neus dicht geknepen te houden, wat ik altijd doe. Ik open mijn ogen in het water en merk dat het lukt. Ook merk ik dat dit me wel veel kost, ik blijf het spannend vinden. En als het met ademhalen halverwege het bad weer een keer helemaal mis gaat, duurt het een poos voor ik weer rustig ben en het weer durf. Als ik het naderhand thuis aan mijn man vertel, kijkt hij me niet begrijpend aan. Hij snapt niet dat zoiets kleins me zo bezig kan houden. Voor mij voelt het als grote stappen. En als ik hem dat duidelijk maak, is hij oprecht trots op me.

Bij de training ’s avonds zijn we met z’n tweeën, we kiezen voor een duurloopje. Het plan is om voor 10km te gaan. De eerste gaat rustig net boven de 6 minuten. En dan gaat het tempo omhoog. De tweede en de derde naderen de 11km per uur. Het kost me veel moeite. Tot ongeveer 5 kilometer kunnen we redelijk doorlopen. En dan is het bij mij echt wel gebeurd. Ik ben niet gezellig meer, mijn benen zijn loodzwaar en ik voel me kotsmisselijk. Ik wilde ’s middags een route overzetten, dat lukte niet. De frustratie sloeg toe. Ik ging veel te lang door. En dat resulteerde in veel te laat eten. Door mijn honger had ik de restjes ’s middags al opgegeten en besloot ik maar wat vegetarisch te bakken, met een broodje en veel te veel saus. Aangezien ik nog steeds honger had, nam ik ook nog een toetje. En ja, ik weet dat ik dit allemaal niet moet doen voor het lopen, maar ja soms. Ik bleef het eten maar proeven onder het lopen en ik had zo’n spijt. Bij 6km gaf ik aan dat ik rechtstreeks naar huis ging lopen. Daar dacht mijn loopmaatje anders over, maar een kilometer later kwam hij er ook op terug. Het werd uiteindelijk een rondje van 8,5km met een gemiddelde van 5.50. Niet tevreden, maar wel veel van geleerd. Of nou ja, dat hoop ik tenminste..

En dan vandaag dus de bootcamp weer eens. Verder was het deze week een rustige week. Gisteren nog wat dingen kunnen doen voor Running Miracle. Morgen weer een zoom van wat wil je intuïtie je vertellen. Ik heb er veel zin in. Ik ben er erg serieus mee bezig, ik leer er veel van en merk steeds meer wat het me allemaal brengt. Nog een weekje werken en dan een weekje vakantie. Daar ben ik wel aan toe en de kids ook. Vanmiddag met elkaar genoten van de herfst in het bos, even allemaal uit en tijd en aandacht voor elkaar. De herfst is de periode van loslaten en opruimen. De bomen verliezen hun bladeren. Het wordt donkerder, kouder en stiller; de natuur trekt zich terug. Wanneer jij je afstemt op de cyclus van de seizoenen, keer je nu naar binnen. Het is de periode van innerlijk werk doen en opruimen, zodat je daarna weer ruimte hebt om nieuwe zaadjes te planten en te laten groeien. Zoals ik vanmorgen de kou en de periode van het jaar vervloekte, zo genoot ik er vanmiddag van. Herfst je bent prachtig!

Lieve groet, Cobie

Vanmorgen ontvang ik op mijn telefoon de dagelijkse quote; “Een rijk leven is een verzameling van kostbare momenten”. En dat is helemaal waar! Ik voel me ontzettend rijk! Kostbare momenten volgen elkaar in een rap tempo op. Ik geniet ervan! Vorige week bij de online retreat kwam het woord overvloed ter sprake. Het kwam er op neer dat iedereen wel beperkende overtuigingen heeft op het gebied van overvloed. Ik geef aan dat ik dit een lastig stuk vind, ik ben eigenlijk gewoon heel erg tevreden. Ik heb genoeg van alles. Ik ben blij en gelukkig. Mijn vriendin geeft nog aan dat overvloed op alle gebieden kan zijn, maar ik blijf bij mijn standpunt. Aan haar reactie te merken, weet ik dat ik deze opmerking ooit terug ga krijgen. Ik voel me tevreden, ik voel me rijk. Kostbare momenten volgen elkaar aan de lopende band op. En dat maakt me erg gelukkig!

Begin juli werd ik benaderd door een bekende met de vraag of ik hun zou willen helpen trainen richting de bedrijvenloop in oktober. Hoewel ik het superspannend vond, hoefde ik geen moment te twijfelen. Elke week verzorgde ik een training en ik maakte een aanvullend schema. En vandaag was de dag van de bedrijvenloop. Buikpijn, ik had ontzettende buikpijn. Stress noemen ze dat. Een paar dagen geleden deelde ik iets op facebook over comfortzone, die van mij is inmiddels uit zicht verdwenen. Ik vond het spannend wat er precies van mij verwacht werd. Ik begreep inmiddels dat ik wel voor mezelf en een eigen tijd kon gaan lopen. En ook dat vond ik spannend. Een 5km wedstrijd is lang geleden en ik kan de lat heel goed heel hoog leggen. Helemaal als ik dan ook nog een beetje word opgejut door een goede vriend. Dan komt er bij dat de verzamel locatie van de bedrijvenloop een horecazaak is en ik kan en wil geen QR code laten zien. Hier heb ik naar het bedrijf toe open over gecommuniceerd, ook wel een drempel. Zullen er wel openbare toiletten zijn? Na vier kinderen, vier zwangerschappen en vier bevallingen is dat toch echt wel mijn zwakke plek. En met wat zenuwen erbij kan ik elke vijf minuten wel een wc bezoeken. En kom ik binnen bij het verzamelpunt? Ik arriveer veel te vroeg in de stad, maar ik zie wel meteen de dixies. Zo fijn! Als de eerste twee dames van het bedrijf aankomen, lopen we met z’n drieën naar binnen. Als er meer mensen zijn gearriveerd, komt toch het gevreesde moment. Ik geef aan geen code te kunnen tonen, schouders worden opgehaald, er wordt een vraag gesteld en er wordt genoemd dat ze me echt niet naar buiten gaan sturen. Het voelt even ongemakkelijk, maar ik sta achter mijn keus. Als iedereen er is, gaan we met z’n allen op de foto. Het is erg gezellig, iedereen is er klaar voor en heeft er zin in. Het blijft regenen, we besluiten tot een korte warming-up. En ongeveer 10 minuten voor de start gaan we het startvak in. Ik besluit mijn eigen wedstrijd te gaan lopen. Vanaf de start kan ik het gehoopte tempo al niet lopen. We hebben het parcours twee keer proef gelopen, ik weet dat er veel hoogteverschillen zijn. Toch voelt het nu veel zwaarder. Ik weet dat er mentaal nog een heel stuk zit om ooit weer bij de tijden van vroeger in de buurt te komen. Ik kan de knop nog niet omzetten en er echt voor gaan. Ik kan het gevoel van het tempo van toen nog precies oproepen, ik kom daar nu niet. Wel voer ik hele gevechten in mijn hoofd. Minimaal 100 keer stel ik aan mezelf voor om een paar passen te wandelen en mopper ik weer op mezelf dat ik dat echt niet ga doen. Het loopt op en ik neem mezelf voor om bij het dalen wat in te houden en te herstellen. Toch weet ik mezelf te overtuigen en ga ik hard naar beneden. Bij de lange, steile klim daalt het tempo toch. Ik kan nu ook gaan wandelen, daar wandelt nog iemand, zie je wel het mag. Toch zet ik door, zo meteen gaat het weer omlaag. We zijn al ruim over de helft, dat geeft moed. De hele wedstrijd loopt de snelste man van het bedrijf een klein stukje achter me. Bij kilometer vier loopt hij me voorbij, we wensen elkaar succes en hij sprint er vandoor. Ik weet het tempo vast te houden. Een echte eindsprint zit er niet in, blij als ik de finishlijn passeer. We geven elkaar een high five. Mijn tijd; 26.22. Wat zal ik er van zeggen. Dit is het, niet de tijd die ik graag wil lopen. Toch ben ik voldaan en tevreden. Ik maak foto’s van de andere mensen die over de finish komen en we zijn blij voor elkaar. Iedereen heeft het zo ontzettend goed gedaan!! Een dame geeft aan dat ze niet tot het uiterste kan gaan, wel bij een korte interval die ze met iemand samen loopt. Maar niet bij zo’n wedstrijd. En ik realiseer me dat dat eigenlijk ook voor mij geldt op dit moment. Ooit had ik mezelf als doel gesteld om diep te gaan, dat heb ik toen gedaan. Dat lukt me nu niet. Ergens ben ik bang voor de pijn. Het zit vooral in mijn hoofd. Vlak na het passeren van de finish klets ik al weer, als ik echt diep was gegaan had ik wel een paar minuten nodig gehad om op adem te komen. En ook mijn hartslag bevestigt dat. Gemiddeld 156 met een max van 173. Een mooi doel voor de volgende korte wedstrijd. We maken nog een groepsfoto en gaan met elkaar terug naar de verzamelplaats. Er wordt voor eten en drinken gezorgd en wij vieren een feestje. Wat een superervaring!! De 11 kilometer terug op de fiets zijn iets minder leuk, het blijft regenen en nu heb ik ook tegenwind. Een knus en warm onthaal thuis, een ander kostbaar moment.

Verder stond deze week ook in het teken van plannen maken. Begin november is er een leuke trail in de buurt, waar ik eigenlijk wel zin in heb. Ik app degene die het startnummer van de springendal trail van me heeft gekregen en vraag hem of hij mee wil doen. Ik noem dat de 14,8km waarschijnlijk verstandig is en de 27,5 aanlokkelijk. Hij schrijft zich in en als ik vraag voor welke afstand, weet ik het antwoord eigenlijk al; de niet verstandige. Als hij op vrijdagavond bij de training mee komt lopen, worden er aan de rustige duurloop twee pittige sprints toegevoegd. Voordat ik de vraag kan stellen, kijk ik opzij en zie ik dat hij aanzet. Dan kan ik alleen maar meegaan. Bij de laatste halen we een tempo van 14,5km per uur en dat is voor mijn doen heel hard! Wat heb ik dit gemist, iemand die hier ook wel voor in is en me uitdaagt. Wat betreft de trail zitten we nog niet helemaal op 1 lijn. Hij noemt dat hij de hele trail op 10km/uur wil lopen. Van de gedachte alleen kan ik nu al stressen. Ik vrees dat de komende maand ieder gaatje in de agenda gevuld gaat worden met een lange duurloop, in een iets te oncomfortabel tempo 😉

Een ander plan is een survivalrun lopen. Ik heb dat altijd al eens willen doen. Ik vraag mijn vriendin, zij is er ook wel voor in. En impulsief schrijf ik ons meteen in. Nu na het bekijken van de hindernissen en gesproken te hebben met iemand met ervaring, begint ook hier het stressen wel een beetje. Het schijnt vooral veel techniek te zijn en ik zie nog niet heel veel mogelijkheden om hier heel gericht voor te gaan trainen. Misschien blijken we wel natuurtalenten te zijn 😉

Deze week was de derde les van de intuïtie cursus. Nu een keer een situatie met wat minder stress. Spannend vond ik het wel weer. We begonnen met luchtige opdrachten. Ik voel me veilig in de groep, praat er makkelijk. Maar al snel gaan we toch de diepte weer in. Ondanks dat ik het erg confronterend vind, vind ik het ook fijn, geniet ik er van en weet ik dat ik er heel veel aan ga hebben. Ik doe de huiswerkopdrachten dagelijks, zie het vooral als een fijn moment voor mezelf. En ik integreer steeds meer aspecten in mijn dagelijks leven. Het helpt me. Op de momenten dat ik ver uit mijn comfortzone stap, heb ik veel aan het geleerde. En dat uit mijn comfortzone stappen, heb ik veel gedaan de afgelopen tijd. En dus ook gedurfd. Ik heb nieuwe stappen gezet voor Running Miracle, die allemaal voorbij mijn comfortzone waren.

Veder zie ik deze week de ene eekhoorn na de andere, ook op plekken waar je ze eigenlijk niet verwacht. Als google naar wat dat betekent, stuit ik op het volgende; Hij is slim, behendig en heeft lef. Zijn focus ligt op huppelend door het leven gaan en daar heeft hij veel voor over. Ook is hij een beetje een einzelgänger, die zich prima vermaakt in zijn eentje. Hij hoeft aan niemand verantwoording af te leggen, alleen aan zichzelf. En daar kan ik me helemaal in vinden. Veder staat er: luister naar je intuïtie en ontdek jouw schatten. En dat is waar ik druk mee bezig ben.

En om dan toch weer terug te komen op de eerste alinea; Veel leuks in het verschiet. Veel zaadjes geplant voor nieuwe momenten om te gaan koesteren. En het stukje overvloed; ik heb hem! Overvloed aan situaties die me uit mijn comfortzone brengen. En weet je, ook dat is rijkdom, ook dat zijn momenten om te koesteren!

Lieve groet, Cobie

Eindelijk weer een beetje in het land der levenden. Het was een drukke week! Eigenlijk veel te veel te doen, onverwachtse zaken ertussen door die flexibiliteit vragen. Een online cursus erbij die me ook wel interessant lijkt. Tel daar veel te korte nachten bij op (voornamelijk eigen schuld). En dan vandaag toch nog onverwachts de Mudmasters. Een warm bad, een lekker kopje thee en wat eten, doen wonderen.

Laat ik maar bij het begin beginnen. Mijn moeder die op de kinderen past was ziek. Gelukkig kon mijn man veel thuiswerken, wist ik twee middagen werk in 1 te proppen, wilde een lieve vriendin een dagje oppassen en kregen we de puzzel toch rond. Wel had ik op voorhand al weer eens veel te veel gepland deze week en zat er ook echt nergens rek in. Maandag na het werk, Zumba en ’s avonds een interview door FiaFiaFactory. Dinsdag een etentje met een groep oud collega’s, veel te gezellig en natuurlijk veel te laat. Woensdag gaf ik na het werk een training, ’s avonds Zumba en daarna een sessie. Voor de eerste keer live, wat het zeker spannender maakte voor beide. Er zat nog zo veel waar ik mee bezig wilde, dit was erg goed, ik heb stappen kunnen zetten. Maar ja, dat houdt me ook naderhand nog wel behoorlijk bezig. Gelukkig had ik daar niet heel veel mogelijkheid voor. Ik had de woensdag besloten om mee te doen met een online business retreat, donderdag tm zondag twee zooms op een dag. En eigenlijk bleek het veel interessanter te zijn dan ik aanvankelijk dacht. En dan ben ik ook wel weer zo dat ik er vol voor ga. Dus drie uur per dag vrij maken voor de zooms, extra opdrachten erbij. De kids hadden ook nog een studiedag vrijdag. Klinkt chaotisch he, zo voelde het ook. Donderdag een telefoontje van Mudmasters, met wat creativiteit hoefden wij onze principes niet opzij te zetten en konden we toch meedoen. En dan… Eigenlijk was dit wel wat we beide wilden. Ik gaf het ticket van de trail aan de vriend van mijn vriendin en wij besloten vandaag toch mee te doen met de Mudmasters.

En vandaag stond de wekker dus op 5.30uur. Dat was niet nodig, mijn biologische klok wekte me om 5.00uur al. Veel te vroeg na de online les van gisteren tot 22.00uur. Ach ja, met een beetje adrenaline lukt alles. We vertrokken om 7.00uur en na een gezellige autorit, zat de sfeer op het terrein er al goed in. Wat een feest!! Muziek en een paar gangmakers bij de start. We hadden tijd genoeg om even rond te lopen en rond 9.40 gingen we het startvak in. En daarna; vooral veel modder!! Glibberen en binnen vijf minuten waren we van top tot teen zwart. De eerste obstakels waren niet heel pittig, even rustig er in komen. Omhoog klimmen en met een korte steile glijbaan naar beneden, het water zou ijskoud zijn. Dat viel gelukkig erg mee. We liepen verder, twee muren recht omhoog. We hebben een poging gewaagd, dit lukte echt niet. Ik kon net bij de rand komen, echt te weinig kracht om me omhoog te trekken. We liepen verder. En daar waren de monkeybars. Waar we zo hard op hadden geoefend. Lang verhaal kort, dit was het ergste van allemaal!! We hoorden de ene plons na de andere, wat niet hoopgevend was. Ze hingen te ver uit elkaar, er zat zand op, ze voelden glad. Maar wat eigenlijk gewoon het hele punt was bij mij, en dat wist ik al op voorhand, dat water er onder. Ik zwem regelmatig, maar ik blijf bang om in water te springen, kopje onder te gaan, ik weet het niet precies. Als ik niet volledig de controle heb, heb ik geen controle meer over mijn ademhaling. Ik wist een paar keer te zwaaien en in mijn hoofd was ik alleen maar bezig wanneer ik in dat water zou vallen. Ik besloot me mentaal maar voor te bereiden op mijn sprong. ik liet me vallen en vond het echt verschrikkelijk. Het water prikte tot aan mijn hoofd, mijn hartslag had het maximum bereikt en ik denk dat het zeker 10 minuten duurde voor ik me weer rustig voelde. Mijn vriendin moest nog gaan, ik besloot haar maar niet aan te kijken. Zij vindt het water niet eng en iets ander uitbrengen dan; het is verschrikkelijk, kon ik op dat moment niet. Ook zij slingerde een paar keer. Voor volgend jaar gaan we onze armen nog meer trainen. Daarna volgde weer veel modder. Korte buizen door het water heen, we gleden er door. Load carry, met een gewicht op onze schouders een rondje lopen. We kwamen tot de conclusie dat dit na deze zomervakantie een eitje was. Bijna dagelijks een zware rugtas mee, vol met flesjes water. En dan was het niet alleen een rondje wat we er mee liepen. Even later de sizzler. Mijn vriendin had al aangegeven dat dit voor haar echt een grens was. Bij mij won mijn nieuwsgierigheid, ik koos voor de stroomvariant. De meeste touwtjes hingen er duidelijk voor de show. Ik heb twee keer een klein prikje gevoeld, het was vooral grappig te noemen. Daarna volgde nog heel veel modder, klimmen, glijden, kruipen, echt alles. Bijna op het einde kwam de swing. Deze is me in het verleden (survivalruns op de middelbare school) nooit gelukt, dus ik had wat te bewijzen. Vol overgave, dan kun je alles, prentte ik mezelf in. En dat deed ik, ik stond zo aan de overkant. We gingen al tijgerend onder prikkeldraad door, door de modder. En ik maakte me mentaal klaar voor het engste; de flyer. Een tien meter hoge, hele steile glijbaan, waarbij je op het einde wordt gelanceerd. Je krijgt instructies hoe je je armen en benen moet houden en al die hulpverleners er omheen zorgen ook niet dat ik me prettig voel. Wil jij eerst of laatst, vraagt mijn vriendin. We gaan tegelijk! Ik besluit de angst niet toe te laten, ik wilde toch alles aangaan. We zitten erg lang boven aan de glijbaan. Naast ons glijden ze en wij moeten nog wachten. Als we het signaal krijgen om te gaan, besluit ik meteen te gaan. Dan kan ik me ook niet bedenken. Het is heftiger dan ik dacht, je vliegt omhoog en je valt diep in het water. Ik pak mijn rust en zwem rustig omhoog. Mijn vriendin vond het erg gaaf en wil nog wel een keer, die mening deel ik niet. Wel ben ik erg blij dat ik het gedaan heb en zal ik het een volgende keer ook zeker weer doen, maar gaaf.. We lopen verder, rechtdoor richting finish en afslaan voor de 16km. Ik waag nog een poging, zullen we… gelukkig is er altijd iemand verstandig, zelfs na mijn tweede poging; nog een paar obstakels dan? We lopen richting finish en hebben de halfpipe nog te gaan. Wederom vol overgave en zonder me te bedenken ren ik omhoog. Ik pak de rand en ben boven. Als mijn vriendin ook boven staat, vieren we ons feestje! De man bij finish geeft ons beide een high five en hand in hand rennen we de finish over; wat een avontuur!! Dit gaan we zeker vaker doen!! Een mooi doel om verder te trainen!!

Ik zou zeggen, ik duik op tijd onder de wol. Maar eigenlijk ben ik ook nog wel erg benieuwd naar het laatste deel van de business retreat. Morgen weer verder met de cursus; wat wil je intuïtie je vertellen. Het blijft spannend. Zo zachtjes aan begint het allemaal wat meer een geheel te worden en begin ik het een beetje te begrijpen. En merk ik ook vooral dat ik het kan gaan gebruiken. Heel wat grenzen doorbroken vandaag. Zoals het bord bij de start zei; “this is the end of your comfortzone”.

Lieve groet, Cobie

Ken je dat, zo’n gevoel dat alles vanzelf lijkt te gaan. Alles gaat precies zoals het hoort, zoals je wil, zoals je verwacht. En misschien heb je het ook wel zelf in de hand. Een vriendin van me zou zeggen; je manifesteert het zelf. En ik denk; je dwingt het af. En regelmatig werk je er ook gewoon hard voor.

Afgelopen zaterdag bracht ik mijn dochter naar de gym, ik hield een klein uurtje over voor een training voor mezelf. Oké, na wat geklets was het driekwartier. Ik zat te denken aan een pittige intervaltraining. Ik wilde immers sneller worden. Ik ging richting het bos, dicht bij de gym. Even warmlopen en er dan vol voor gaan. Ik had me de hele week niet helemaal lekker gevoeld, slecht geslapen en ook mentaal speelde er het een en ander mee. Maar zaterdagochtend, daar in het bos, viel alles op z’n plek. Een gevoel van tevredenheid overviel me. Het zonnetje brak door, ik was helemaal alleen en alles was precies zoals het moest zijn. Ik verruilde de bedachte intervaltraining voor een lekkere cross. Op volle snelheid naar beneden en wat geeft dat een heerlijk gevoel!! Ik knoopte er steeds een ander rondje aan vast, weer omhoog, om vervolgens weer keihard omlaag te gaan. De tijden die mijn horloge aangaf vielen wat tegen, maar eigenlijk kon het me op dat moment niks schelen. Ik genoot! En waardevol was de training zeker ook. Heuveltraining is de krachttraining onder de looptrainingen en het afdalen is en blijft mijn zwakke punt. Waar ik in het verleden de ene na de andere loper voorbij liep als het omhoog ging, werd ik massaal ingehaald bij het afdalen. Ik maakte ondertussen een paar foto’s en ik zag hoe een vogel badderde in een waterplas. Helaas was het tijd om terug te gaan, even uitlopen langs de straat. Op dat moment kwam mijn ego toch nog even om de hoek kijken en werd het uitlopen een snelle laatste etappe. Dit keer wel erg tevreden met wat vriend Garmin aangaf.

En ook op andere gebieden overviel die flow me deze week. Ik ben hard aan het werk voor Running Miracle, hard aan het werk op het gebied van persoonlijke ontwikkeling. En daarbinnen vielen ook wat stukjes op hun plek. Je zit er tijden tegen aan te hikken voordat het lukt zoals je wilt, en dan ineens gaat het makkelijker en begint het er toch op te lijken. Onderdelen van de cursus begin ik te begrijpen, te voelen. En ik maak stappen in het zichtbaar zijn. Ideeën ontstaan en ik krijg er zin in. De spanning verdwijnt naar de achtergrond. Van mezelf ben ik niet iemand die erg aanwezig is. En nu wil ik juist wel dat mensen me gaan zien, dat mensen weten wat ik doe, dat ik mensen enthousiast kan maken. En dat betekent dat ik meer aanwezig zal moeten zijn. De andere kant is dat ik ook bij mezelf wil blijven. Ik wil alles wat ik doe, vanuit mijn gevoel doen. Oprecht zijn. En dat is regelmatig wel even puzzelen voor mij. Iets doen wat niet van nature in me zit en het op zo’n manier gaan doen dat het wel bij me past en dat ik mezelf ben. En op dat gebied kreeg ik deze week ook vertrouwen. Tips en informatie van verschillende kanten waar ik echt wat mee kan. En veel geoefend de afgelopen tijd. En nu merk ik dat de spanning verdwijnt en dat er vertrouwen ontstaat. Zo fijn!! Dat werkt ook verder door. Ik spreek me uit. Bij een cursus sta ik als eerste op als er om een vrijwilliger wordt gevraagd. Ik geef antwoord op alle vragen die worden gesteld, ik heb de vorige keer goed opgelet en aantekeningen gemaakt, aan vertrouwen geen gebrek. En bij de bootcamp vraag ik om feedback als ik zelf merk dat ik de oefening niet goed uitvoer. En bij alles voel ik die flow, de spanning is er niet. Ik ben in het moment en ik kan genieten van het moment.

En natuurlijk is die flow er niet de hele week. Als ik lopend naar de Zumba ga en besluit om een snelle kilometer en later nog snelle halve kilometer te lopen, is de flow nergens te bekennen. Het is gewoon ontzettend zwaar! Mijn ademhaling rijst de pan uit, wel stelt het me tevreden dat ik de kilometer nog onder de vijf minuten weet te houden. En ook bij de bootcamp vanmorgen lijkt niks vanzelf te gaan. De minuten planken lijken eindeloos te duren. De 100meter lunges voelen verschrikkelijk, zelf als ik als eerste aankom. In tweetallen een parcours doen, een vierkant met op iedere hoek een opdracht. Walking lunges met kettlebelt van opdracht tot opdracht. Ik besluit aardig te zijn voor de andere vrouwen en pak de 16kilo, de mannen mogen de 24 doen. Als je wordt ingehaald mag er worden gewisseld. Ik dacht dat dat pas na een ronde zou zijn. Bij de eerste opdracht zijn de mannen sneller waarop een snel mijn 16kilo pakt. Ik mopper, krijg die 24 niet eens omhoog, hoeft ook niet want ik wil sneller zijn en mijn 16kilo terug hebben. Dat lukt. Mijn partner kan mij net niet bijbenen, dus doe ik steeds net iets meer dan de helft. Wat wel zorgt dat we snel door kunnen doen en de hele 25 minuten voorop liggen. Toch is die flow er niet en voelt het doorlopend zwaar. De buikspieren die we daarna trainen, gaan ook niet vanzelf. Het scheelt nog dat ik om me heen dezelfde geluiden hoor. We sluiten af met een nummer; firework. Bijna vier minuten, hoge plank en bij elke keer als je firework hoort, twee burpees. De reacties van mijn groepsgenoten zeggen genoeg. En als de trainer aangeeft dat we blij gaan zijn met burpees, weet ik dat ik ook nu niet op een flow hoef te rekenen. Tijdens het gesprekje dat ik naderhand nog met de trainer heb, blijkt dat hij toch wel degelijk dacht ik in een lekkere flow zat. Zelf dacht ik dat mijn boze blikken en hopen gemopper, genoeg zeiden. Ik gaf aan dat het zwaar was. Ja, zegt hij, dat is ook de bedoeling. Zwaarder dan anders en ik merk dat ik het afraffel.

Wat ook niet in een flow zit is het tegenvallende bericht deze week. Hard getraind voor de Mudmasters, we waren er klaar voor. Ergens gingen we er een tijd geleden al van uit dat het niet door zou gaan. We besloten door te trainen, niet eens zo zeer voor de Mudmasters, maar ook gewoon om lekker te trainen, gezellig samen te trainen. Toch bleef daar wel die hoop. En de afgelopen weken groeide de hoop. Tot het berichtje op de website donderdag; je hebt een coronatoegangsbewijs nodig. Dat betekent dat het niet doorgaat. De vaccinatie heb ik meermaals geweigerd en wat het testen voor toegang betreft, heb ik mijn principes. Dat betekent dat het ophoudt. Geen flow, maar een bittere pil donderdag.

Zoals ik al aangaf, bepaalde zaken dwing je af. Of komen op je pad. De organisatie van run forest run geeft aan niet te doen aan testen, vaccinaties of wat dan ook. Ik schakel en besluit me last minute in te schrijven voor de Springendaltrail aanstaande zaterdag. Impulsief besluit ik voor de 25 kilometer te gaan, eigenlijk veel te ver op dit moment. Mijn reden; de flow! Ik heb zo’n zin om lekker te dwalen, mijn gedachten te laten gaan en die flow heel bewust op te zoeken!!

“En heel soms, heel soms, hoop ik op van die momenten dat je maar doorloopt en het gevoel hebt dat je altijd door kan lopen. En hoop ik dat ik een keer de durf zal hebben dat te doen. Doorlopen, altijd door, altijd verder”-Dolf Jansen

Lieve groet, Cobie

Wat een lieve reacties op de blog van vorige week. Dat heeft me erg goed gedaan. Zelf ben ik het verhaal (in mijn hoofd) nog meermaals bij langsgegaan. Alle mooie herinneringen bij langs gegaan en geprobeerd om vooral daar op terug te kijken. En deze week ging alles weer “gewoon” verder. Ik denk dat ik dat gewoon voortaan maar oversla, niks is meer gewoon en regelmatig lijkt alles in een sneltreinvaart te gaan. Of kies ik er bewust voor om alles in een sneltreinvaart te laten gaan. Ik hou van druk, van lekker bezig zijn en vooral van doorgaan. Daar komt dan toch weer die maar, mijn emoties kunnen me niet bijbenen. Mijn gevoel is nog niet zo ver, soms word ik overvallen door mijn gevoel en soms weet ik gewoon (is ie toch weer) even niet wat ik voel.

Vandaag was DE DAG! De Singelloop! Meestal ben ik een kei in mentale voorbereiding, dit keer niet. Het lukte me niet om erbij te komen. Ik kon het niet voor me zien, niet visualiseren en al helemaal niet voelen hoe de wedstrijd zou voelen. Het was goed zo, ik legde me er bij neer. Ik had ontzettend veel zin in het evenement, eindelijk weer eens. Maar ik keek ook op tegen het diep gaan, tegen de pijn. Niet wetende of ik er eigenlijk wel klaar voor was, of ik er eigenlijk wel zin in had. Iets met loslaten en gewoon(!) maar zien hoe het gaat. Bij het ophalen van het startnummer zag ik dat er een A op mijn nummer stond, dus toch een verdeling op grond van verwachte tijden. Het resulteerde er in dat ik in het vak na de wedstrijdlopers stond en bijna alleen maar mannen het vak in zag lopen. Kon mezelf weer een schouderklopje geven op het gebied van zelfoverschatting. Bij mezelf blijven en mijn eigen ding doen. Vlak voor de start kippenvel, wat heb ik dat gemist! Vrijwel meteen zat ik er lekker in, ademhaling rustig en mijn eigen ding doen. Oké, natuurlijk startte ik te hard. De eerste kilometer ging in 5 minuten, beetje gas terug. De tweede ging in 5.07. Daarna begon ik mijn tempo te vinden. Het liep op en het voelde zwaar, ik had nu al spijt van mijn snelle start. Bij iedere waterpost even rustig aandoen en goed herstellen. Vlak voor kilometer vier stonden mijn man, kinderen en vrienden. Dat deed goed! Net voorbij kilometer vier een bekende en bij kilometer vijf weer vrienden, zo fijn! En daarna werd het Zwaar! Ik kon het tempo niet vasthouden, twee keer even iets rustiger aangedaan (voor mijn loopmaatje, nee niet gewandeld). En daarna weer verder. De kilometers bleven rond de 5.30 zitten, prima dus. Maar ook mentaal was het zwaar. Vorig jaar stond mijn loopmaatje hier. Mijn snelle start brak me op en eigenlijk alles wel. Ik kon de knop niet omzetten en doortrekken. Dit was het. Zelfs een eindsprint zat er amper in. Ik drukte mijn horloge uit op 43.34, weer die dubbele getallen. En ik weet dat ik tevreden moet zijn, het is 19 seconden sneller dan vorig jaar. Toch voelt het niet helemaal zo, ik had stiekem gehoopt op meer. Of misschien ook wel meer verwacht van mezelf. Ik tref bekenden als ik sta te wachten, ik geef ze een compliment. Ze informeren naar mijn tijd, noemen iets van snel en draaien met hun ogen. Kon ik het zelf maar zo voelen op dat moment. De vriend die ik heb geholpen met de trainingen naar de Singelloop toe, komt binnen. De blijdschap spat ervan af. Voor het eerst is hij echt trots op zichzelf, zo mooi!! Ik deel in zijn blijdschap en ben ook oprecht trots op hem. Het was vandaag voor mij wel een eyeopener dat dit ook is wat ik wil, knallen (ook een opmerking van mijn loopmaatje). Ik heb het nodig om mezelf uit te dagen, om de grenzen op te zoeken. Ergens steekt het toch dat ik nog zo’n eind verwijderd ben van de tijden van 10 jaar geleden. Ik weet nu dat ik toch gerichter en intensiever wil trainen voor mezelf, dat is de les die ik hier uit haal.

Vrijdag was de andere GROTE DAG! Ik heb me ingeschreven bij de kamer van koophandel. Wat voelde ik me blij! En trots dat ik toch de stap heb gezet. We hebben een klein feestje gevierd met taart en nieuwe hardloopschoenen. En wat een leuke, lieve reacties weer! Ik ben de mensen om heen oprecht dankbaar voor alle hulp, vertrouwen en schoppen onder mijn kont. Mede daardoor ben ik er zelf ook in gaan geloven en durf ik mijn dromen achterna te gaan. De komende tijd word het hard werken, opbouwen. Zoveel plannen, ideeën, wensen, dromen, alles gaat straks op zijn plek vallen. Daar ben ik van overtuigd.

Nu ga ik eerst verder met de weg die ik reeds ben ingeslagen. Voor mezelf wat dingen op een rijtje zetten. Balans vinden en investeren in de lessen die ik wil leren om een goede (of nog betere 😉 ) coach te worden. Morgen is de tweede Zoom van de cursus wat wil je intuïtie je vertellen. Ik heb er veel zin in, de eerste les was magisch en heeft me al veel gebracht. Maar ik vind het ook spannend, iets met uit je comfortzone gaan en weten dat ik nog veel lessen te leren heb en wil leren. Afgelopen week was een grote spiegel voor mij. Ik ging het zelf bewust aan door een sessie af te spreken. Dit was het juiste moment, maar wat was het confronterend! Veel rake inzichten waar ik mee verder kan. En dat bleef ook de afgelopen dagen door mijn hoofd spoken en ook vandaag tijdens de Singelloop kwam het weer terug. Dus daarom: het is goed! Ik ben tevreden! Ik grijp de toekomst op alle gebieden met beide handen aan! Ik ga er vol voor en ik zal het intensief beleven!! Of anders gezegd: gewoon voelen!

Lieve groet, Cobie

Afgelopen maandag kwam het berichtje, het berichtje waarvan ik wist dat het een dezer dagen ging komen. Ik probeerde de gedachte daaraan weg te stoppen. De vrijdag ervoor zag ik een regenboog en ik wist wat deze me vertelde; de verbinding tussen hemel en aarde. Ik appte met een vriendin en vertelde dat ik zo hoopte dat ik het mis had. Zij relativeerde en gaf aan dat ik me erop moest voorbereiden. Ik wist het, maar ik wilde het niet. En maandag was de bewuste dag. Tussen twee besprekingen door las ik de korte, verschrikkelijke boodschap. Het drong niet echt tot me door of misschien ook wel. Ik drukte mijn gevoel weg. Stelde mijn collega’s op de hoogte, vertelde kort wat en gaf aan dat ik verder wilde. De Zumba deed ik in een roes mee en eenmaal thuis liet ik het verdriet toe. Ondanks dat ik wist dat het niet goed zou komen, zat er toch ergens nog een stukje hoop. Vragen als waarom juist jij en waarom zo jong, gingen door mijn hoofd.

De volgende dag probeerde ik ook aan de mooie momenten te denken. Herinneringen op te halen, want die zijn er veel!! Ik liep na werktijd mijn rondje hard, het lukte even. Ik besloot er maar aan toe te geven, met hevige buikpijn en tranen in mijn ogen kwam ik thuis. Ik zocht het fotoalbum op en bekeek de foto’s van onze avonturen, daarna was het tijd om alle herinneringen op te schrijven.

Nu overheerst vooral een gevoel van dankbaarheid. Dankbaar dat ik je heb mogen leren kennen. Dankbaar voor alles wat we samen hebben beleefd en dankbaar voor wat je me hebt geleerd!

Ik leerde je kennen tijdens de zomertrainingen in 2008, jij verzorgde drie trainingen tijdens de zomerstop. Ik had dat voorjaar mijn eerste halve gelopen en was nu in training voor de Teutolauf; 29km door de heuvels. Vertwijfeld vertelde ik mijn plannen toen jij er naar vroeg. Jij was de eerste die niet oordeelde, jij leek het avontuur dat ik voor me zag, wel te begrijpen. De training was pittig, het tempo lag hoog. Minimaal drie keer heb je gevraagd of het wel ging en deelde je voorzichtig mee dat we ook nog een heel eind terug moesten. Ik genoot van deze trainingen! Ik leerde dat jij bekend stond om je “toetjes”, als iedereen dacht dat de training afgelopen was, kwam jij met je beruchte “toetje”.

Bij de taartenloop in december kwam ik je weer tegen. Ik was inmiddels in training voor mijn eerste marathon, wat jou niet verbaasde. De taartenloop was een test voor de naderende clubwedstrijd. We liepen 15km op een tempo van 6min/km. Versnellingen mochten wel, dus met een paar mensen, waaronder jij, volgde de ene versnelling op de andere. In een moordend tempo. Ik denk niet dat ik dat daarna nog tot taart eten in staat was. Jij praatte me door de laatste versnelling heen en samen met twee anderen spraken we voor de dag daarna af. Er was sneeuw voorspeld, het werd een duurloop van twee uur door de verse sneeuw. Het was adembenemend en jij kende de mooiste paadjes.

We spraken daarna vaker af om samen te lopen en binnen de kortste keren waren we samen voor een marathon aan het trainen. We analyseerden al lopend de hele runnersworld. Jij kwam met hele doordachte inzichten. Ik was het vaak niet met je eens of kon er niks mee. Ik deed vooral waar ik zin in had, jij noemde me meermaals een ongeleid projectiel. Maar je veroordeelde nooit! Ik heb veel van je geleerd. Toen nam ik het vaak niet aan of ik gaf een weerwoord. Ik hoorde wel wat je zei. Altijd lopen met een lach, zelfs bij 30km moeten mensen denken dat we net begonnen zijn. Bij vermoeidheid riep je altijd: “voeten opbeuren” en je noemde heupen naar voren duwen. Bij een lange duurloop wilde ik op het laatste alleen maar wandelen. Jij bleef me overtuigen: “we gaan niet wandelen. Je kan nog iets zachter, maar niet wandelen!” Ik probeerde tot een compromis te komen, waarop jij iets noemde van straks in de wedstrijd. Je hebt veel gemopper van me moeten incasseren zo op het einde van een duurloop. Jij veranderde er niet van. Slechts een keer had ik meer over dan jij. Volgens mij was ik gemeen genoeg om het er flink in te wrijven, jij hield je wijselijk stil. En een keer dacht ik je er wel uit te kunnen lopen met een sprintje. Dat heb ik geweten. Lachend keek je opzij en zette een tandje bij. Je hield het lang genoeg vol om het me goed te laten voelen. Een tijd lang liepen we elke zondag heel vroeg naar het Hulsbeek, daar deden we een intervaltraining en liepen dan weer terug. Ik mopperde over de interval, waarop jij alleen maar zei: “is goed voor je”. Dan kon ik niks meer inbrengen. Net als met de 10km wedstrijden. Die weerde ik ook tot jij me overtuigde om mee te doen met 4 10km wedstrijden bij de Woolderes. We liepen samen 6,5km warm daarvoor en lachten hard om dit idiote geheel. Conditie genoeg.

Jij was er toen ik bij een clubwedstrijd al mijn grenzen voorbij ging. Ik mis het laatste stukje van de wedstrijd, heb jou niet gezien. Jij mij wel en je hielp me. Ook toen veroordeelde je niet. Ik wilde aan mezelf bewijzen dat ik diep kon gaan. Jij benaderde het vanuit de feiten en leek minder geschrokken dan ik zelf.

Na iedere lange duurloop was er cola. Dat dronken ultralopers en dat wilden wij ook worden, of waren we al. Rondje buitenom Enschede op een vrijdagavond. Ik verzorgde de route en werd steeds enthousiaster. Jij was verstandig en zorgde dat we toch een keer weer terug gingen. We schreven 37km en een beetje in ons logboek. Beide wisten we dat we die avond een marathon hadden gelopen. Juichend kwamen we over de denkbeeldige finish.

Ik liep regelmatig twee dagen achter elkaar een lange duurloop, soms drie. En dan de derde dag met jou, wat resulteerde in een hoop gemopper en waarbij ik niet begreep waarom het niet wilde. Jij oordeelde niet, schudde je hoofd en lachte. Een keer voelde ik me betrapt. We hadden meegedaan met een serieuze wedstrijd en zouden niet zwaar trainen. Ik kon de verleiding niet weerstaan en ging toch met de snelle groep mee. En wie kwamen we tegen. Ik kon wel door de grond zakken. Natuurlijk volbracht ik de training niet. Deze keer veroordeelde je wel, en je had gelijk.

Bij volle maan en een vers pak sneeuw gingen we zonder verlichting de Lonnekerberg op. Adembenemend, wat een avontuur. We voelden ons pioniers met het trailrunnen. 36Km in de Ardennen. We sloten af met mountainbiken en verdwaalden op de terugreis. We liepen een 5km toen de vogels van de daken vielen. Jij hielp me aan veel pr’s. Jij was erbij toen ik clubkampioen werd en toen ik het weer kwijtraakte.

We trainden samen voor veel marathons. Je was altijd fan van wedstrijd specifiek trainen. Dus dat deden we. Je had hele theorieën over eten, ik zei maar niet zo veel. En over extra krachtoefeningen. Dat wilde ik niet. Jij veegde mijn excuses resoluut van tafel en zorgde dat ik toch elke ochtend trouw 10 minuten oefeningen deed.

We deden mee met de hardloopvierdaagse, 100km in zes etappes. Ik dacht wel met jou mee te kunnen lopen. Jij waarschuwde mij nog zo. Al in de tweede etappe een blessure. Echt gezellig was ik niet meer. Er was geen koffie, we hadden het niet goed geregeld met het eten en ik had een veel te dunne slaapzak mee. Ach je was mijn gemopper inmiddels wel gewend. Jij zorgde dat ik gebruik maakte van de fysio daar. En we haalden de finish.

We liepen marathons als voorbereiding op de 50km veluwezoomtrail. Het was warm die dag, veel uitvallers. Maar wij liepen goed, we hadden een perfecte voorbereiding gehad. We trainden door voor de 50km trail in de Ardennen. Jij sprong verkeerd in een meertje en kreeg last van je oor. Je durfde de trail niet aan, ik liep alleen. De week daarop deden we mee met een 5km wedstrijd in Losser. Ik werd derde, mijn tijd viel me tegen.

Een paar dagen later liepen we samen en hadden we beide groot nieuws. Jij had de liefde van je leven ontmoet en ik was in verwachting. We hebben die avond lopend een feestje gevierd. Een van de laatste keren dat we samen liepen.

Toen Willem was geboren kwamen jullie op kraambezoek. Met een paar nikies; zijn eerste hardloopschoenen. Ik ben je daarna bij de club nog een aantal keren tegen gekomen. En via de app hadden we regelmatig contact. Ondanks jouw ziek zijn, bleef je positief en optimistisch.

Jij hebt me meerdere keren genoemd dat je mij wel als trainer zag, ik veegde het altijd lachend van tafel. Al mijn blogs die ik door de jaren heen heb geschreven, las jij. Je moedigde me altijd aan, jij bent voor mij een grote inspiratiebron (geweest). Wat ik nu met Running Miracle doe en waar ik nu sta, heb ik mede aan jou te danken. Aan alles wat je me hebt geleerd. Aan het vertrouwen dat jij in me had.

Zondagavond, een dag voor het verschrikkelijke bericht, kijk ik op mijn horloge hoe laat het is. Het is nog vroeg, ik kan me nog wel even inschrijven. Ik denk aan mijn vraag op facebook, 10 maanden eerder. Welk horloge moet ik kopen voor het hardlopen? Ik krijg verschillende antwoorden, waaronder van jou. Ik stel je twee vragen, maar eigenlijk weet ik meteen dat ik op jou advies moet vertrouwen. Jij weet precies wat ik zoek. Door een fout krijg ik de verkeerde kleur geleverd, later zie ik dat jij precies dezelfde kleur hebt. Via internet schrijf ik me die zondagavond in voor de Singelloop. Het voelt heel dubbel, ik besef nog niet waarom. Nu wel! Vorig jaar bij kilometer 6 stond jij daar opeens. Dat deed me zo goed om jou daar te zien. Ik appte je, je gaf aan dat je mijn tijd had gezien en wist hoe laat ik daar ongeveer langskwam. Dat betekende zo veel voor me. Je stond er ook speciaal voor mij.

Dit jaar sta je er niet. Wel weet ik dat je erbij zult zijn. Elke keer als ik naar mijn horloge kijk, denk ik aan je. Tijdens het hardlopen voel ik je bij me. Dankbaar dat ik je nog heb kunnen bezoeken. Je was de meest onbaatzuchtige persoon die ik kende. Zo lief, naïef vaak. En in voor alles. We hebben mooie avonturen beleefd. Je was mijn inspiratiebron, mijn hardloopmaatje en een hele goed vriend. Lieve Peter, deze blog is voor jou. Ooit treffen we elkaar weer en lopen we weer samen. Dank je wel voor alles!

Lieve groet, Cobie