Auteur: Cobie Brouwer

Vakantie! Even weg, even helemaal uit! Ik had al het moeten van mijn lijstje geschrapt. Ik nam me voor om het (dwangmatig) sporten even te laten. Wel nam ik m’n loopkleren mee. Mee voor even een rondje, als het zo uitkwam of als ik er gewoon even zin in had. De eerste ochtend in de tent was ik vroeg wakker. Ik zag de betoverende Oostenrijkse bergen en ik wist wat me de volgende ochtend te doen stond. Toen ik wederom om 6.00uur werd gewekt door de berglucht, een opkomende zon, mijn zin in avontuur, hoefde ik niet te twijfelen. Ik deed meteen mijn loopkleding aan en ik glipte er stiekem tussenuit. Ik had de vorige avond al bedacht hoe ik het beste kon lopen, nog enigszins vlak. En wat was het genieten!! Met een 3,5km heen en weer terug, koos ik voor safe. Zo veel kilometers had ik niet in de benen en ik wilde ook energie overhouden om van alles met mijn gezin te kunnen ondernemen. Oké, niet dwangmatig had ik afgesproken. Toch bleef het de volgende dag kriebelen. In Italië is het vast te warm om serieus iets te doen, dan kan ik beter hier nog een keer sporten. Ik appte de trainer van de bootcamp met de vraag of hij nog een leuke workout had. Het resulteerde in dat ik de derde dag ’s avonds naast de tent allerlei oefeningen deed en ik me wederom heerlijk voelde. Een dag later was mijn dochter jarig en nog een dag later vertrokken we naar Italië. Daar zag ik bij aankomst een heus workout station staan en of dat nog niet genoeg was een meer met daarnaast een lang pad in de schaduw en een perfect stuk grasveld. Het voelde als paradijs! Ik hoef vast niet uit te leggen dat ik de elastieken die ik had mee gesmokkeld al dezelfde dag uitprobeerde op de toestellen. En dat ik dankbaar om 6.00uur de volgende dag wederom te tent uit sneakte om de omgeving te verkennen. Tegen de tijd dat ik terug kwam, was iedereen rustig aan het wakker worden en konden we met elkaar ontbijten. Ik zeg perfect! De trainer had al aangegeven om meer workouts te willen appen en daar maakte ik dankbaar gebruik van. Daar kwam nog bij dat buren naar eigen zeggen wel een beetje sportverslaafd zijn. Ik sprak daar met de buurman over, waardoor we samen less mills cardio en core gingen doen. Wat voelde ik me hier goed bij, elke ochtend als ik wakker werd opstaan en beginnen met een pittige workout. Twee keer samen de les mills lessen gedaan, hoog tempo, pittige oefeningen en veel zweten. Een keer met z’n drieën gaan hardlopen, nou ja, het werd vooral een trappen training. Naar de hoge trap in het dorpje gelopen en deze omhoog, de buurman opperde om dat vijf keer te gaan doen. Tuurlijk, ik ben wel in voor wat uitdaging. Dat heb ik geweten! Zijn dochter hield het na de derde keer voor gezien. Met een sturend verzoek of ik wel doorging. Ik hoef vast niet te zeggen hoe het verder ging. Wederom erg pittig, maar ook leuk en grensverleggend! De andere dagen kreeg ik workouts van de bootcamptrainer via de app, zo lief. Matje mee naar het meer, die had ik toch maar gekocht in Italië. Leuke afwisselende trainingen die steeds uitdagender werden. Dit ook mede doordat ik de trainingen niet altijd helemaal goed begreep en meer deed dan de bedoeling was. Vooral de combinatie van hardlopen met oefeningen, vond ik erg fijn. En wat voelde ik me goed!! Ik kreeg er veel energie van. Ik gaf mijn gezin de kans om rustig op te starten, wat anders vaak niet lukt met mijn ongeduld en waar zij wel behoefte aan hebben. En ik ervaarde een rust, een balans. Het maakt niet zo veel uit hoe de dag ging verlopen, het was goed.

Daarnaast is een goede vriend ernstig ziek, dat heeft me in de vakantie ontzettend bezig gehouden. Juist het sporten, een moment voor mezelf en even mijn grenzen opzoeken, hielp me hierbij.

In de vorige blog schreef ik over focus, over hoe ik hier naar op zoek ben. En nu, door deze vakantie weet ik het zeker. Ik heb het sporten nodig! Al het sporten wat ik doe, vind ik leuk. Ik geniet ervan, het is wat ik wil. Ik heb baat bij een ochtendritueel, daar voel ik me goed bij. In het verleden zat er vaak een korte oefening bij. Dit werd steeds minder, omdat al het andere meer tijd ging opeisen en ik er met een challenge ook niet echt van genoot of goed in kwam. Ik skipte de afgelopen tijd mijn ochtendritueel, het was een sleur geworden. Maar nu op vakantie sprak ik met mezelf af om de dag voortaan met sporten te gaan beginnen. Een half uurtje moet elke dag lukken, een pittig half uurtje met veel afwisseling. Ik begin de dag dan vol energie, wat ik de rest van de dag vasthoud. Ik vind mijn balans, mijn rust. Mijn tevredenheid, waardoor ik de dag kan nemen zoals hij komt.

Sport jij als je op vakantie gaat? En is vakantie voor jou ook een tijd om na te denken, koers te bepalen?

Lieve groet, Cobie

Ken je dat; soms weet je het gewoon precies. Soms heb je alles helder voor ogen. Wat je wilt, waar je naar toe wilt en hoe. En soms, soms weet je het even niet. Je doet maar wat. Zonder plan, zonder doel. Je klooit maar wat aan. Dat kan op verschillende fronten. En als ik voor mezelf spreek, dan is het ook vaak op verschillende gebieden hetzelfde.

Ik heb het afgelopen jaar keihard gewerkt op vrijwel alle gebieden. Overal wist ik precies wat ik wou, hoe en ook hoe ik daar kon komen. Ik volgde verschillende opleidingen. Ik zette stappen met Running Miracle, met Move to be Happy. En ik trainde voor mezelf gericht, steeds een doel waar ik naar toe werkte of mee bezig was.

Maar nu, nu is de focus regelmatig zoek. Het lukt me niet om prioriteiten te stellen. Alles loopt voor mijn gevoel door elkaar heen. Mijn to-do-lijstje is ellenlang. Ik vlieg van het een naar het ander en op alle fronten krijg ik niet dat voor elkaar wat ik graag wil.

Ik zie het ook in mijn sporten terug. Met hardlopen blijf ik hangen of ben ik eigenlijk een stuk teruggevallen. Zowel met afstand als met tempo kom ik niet vooruit. Vrijdagavond zijn we met de training maar met z’n drieën. Mijn loopmaatjes zijn er, zij zijn snel en hebben wel zin een duurloopje. Ik ben moe, twee pittige trainingsdagen gehad, net ongesteld geworden, een dochter thuis met de griep die ’s nachts twee keer heeft overgegeven. Mijn plan was eigenlijk training geven. Toch laat ik me makkelijk om praten. De eerste stappen voelen al zwaar, ik verzet me tegen de buikpijn en ik voel dat het tempo voor mij te hoog ligt. Al na een kilometer ben ik niet meer tot praten in staat. Het is niet erg, soms is even doorzetten goed. Ik geef mijn loopmaatje aan dat ze beter met de ander mee kan gaan. Ze blijft met liefde bij mij. Als ik het haar nogmaals noem, gaat ze toch. Mijn ene zoon fietst mee. Ook hem stuur ik weg, naar de andere beide. Ik loop liever alleen, of eigenlijk, ik vecht liever alleen. Als het sporten zwaar is, ben ik geen gezellig gezelschap. Ik mopper, wordt boos, zeg niks. En precies dat, doe ik liever alleen. Dat doet me trouwens denken aan het moment dat mijn oudste bijna geboren werd, ook dat wilde ik liever alleen doen. Mijn man kent me goed en wist me te overtuigen dat dat niet een erg verstandig idee was. Wel wist ik het bellen van de verloskundige uit stellen tot ik bijna volledige ontsluiting had. Daardoor was de verloskundige erg druk met van alles telefonisch regelen, kwam de kraamhulp echt pas tijdens de allerlaatste minuten. En heb ik het toch bijna helemaal alleen kunnen doen. En dat in mijn eentje vechten, dat zorgt bij mij voor een soort focus. Ik sluit me voor even op in mijn eigen bubbel. Als de prestatie geleverd is, kom ik er weer uit en ben ik blij met het resultaat. Over de geboorte van mijn zoon (en ook mijn andere kinderen) hoef ik dat vast niet verder uit te leggen 😉 Bij de duurloop vrijdag resulteerde het in dat ik de vijf kilometer volliep binnen een half uur, waarbij de laatste kilometers de snelste waren. En ik met in- en uitlopen op een kilometer of acht kwam. Wat me veel voldoening gaf. De bootcamp ging donderdag (of eigenlijk wel vaker) op soortgelijke wijze. Aan de ene kant wil ik snel zijn en een gigantisch programma afwerken in dat uur tijd. Aan de andere kant wil ik de technische oefeningen goed doen en daar progressie boeken. En vaak loopt dit door elkaar heen. Donderdag was, of meer werd, een mega training. We hadden 45 minuten voor de kern. Iedereen was flink op dreef, wat ervoor zorgde dat we binnen 20 minuten klaar waren. Er volgde daarna een training in twee teams, wij met z’n tweeën tegen de andere drie. Het werd al snel erg zwaar. En in plaats van me te focussen op mezelf, ga ik mopperen. Ik blijf maar herhalen hoe oneerlijk de aantallen zijn. Toch ben ik na de training voldaan over hoe ik de pittige training heb volbracht. Al baal ik wel van mijn gemopper. Vandaag is het wederom bikkelen. Ik voel me nog steeds verre van fit, alle stukken lopen, zijn vechten tegen mezelf. Ik weet dat ik me naderhand beter ga voelen. Ik zet door. Halverwege komen de pull ups, 50 stuks. Een technisch onderdeel wat ik wel echt graag beter wil leren. De trainer komt erbij staan, ik zal wederom met mopperen beginnen: “dit gaat de rest van de training duren”. Hij geeft aan dat dat geen probleem is. En hij noemt dat ik beter een extra elastiek kan gebruiken. Wederom begin ik eigenwijs. Aan zijn reactie merk ik dat er een reden achter zit. Als ik dat check, beaamt hij dat. Ik pak het extra elastiek en voer in alle rust alle 50 pull ups uit. Ik luister naar alle feedback die ik krijg en pas het toe. Als de trainer aangeeft dat de tijd om is, besluit ik te stoppen en niet perse tegen de anderen op te boksen om alles nog af te maken. Het was goed zo. De focus op wat belangrijk was in de training.

Ik heb de afgelopen weken hard nagedacht over mijn focus. Waar wil ik deze op gaan leggen? Waarom? Hoe wil ik alles aan gaan pakken? Wat wordt mijn prioriteit? Ik kwam tot de conclusie dat ik eerst vakantie nodig heb. Even uit. Even niet nadenken over allerlei inhoudelijk zaken. Daarnaast heb ik hard nagedacht over wat me het meeste energie geeft, waar wordt ik echt blij van. En dan kom ik tot de conclusie dat dat Running Miracle is in combinatie met mijn eigen sport. Ik vind de trainingen die ik geef, geweldig! Mensen verder helpen, het sociale van een groep en bezig zijn met sport. Ook de persoonlijke begeleiding geeft me veel energie. Op individueel niveau kijken hoe ik iemand verder kan helpen. En na de zomervakantie wil ik me vooral op deze gebieden gaan focussen. Dit verder gaan verdiepen. En daarnaast wil ik voor mezelf weer doelen gaan stellen op sportgebied. Ik krijg veel energie van keihard sporten, vooruitgang boeken met hardlopen en de technische onderdelen van bootcamp. Mijn focus gaat liggen op Running Miracle en mijn eigen sport.

En Move to be Happy dan? Ook daar zal ik mee door gaan, het heeft alleen niet mijn prioriteit. Ik zal regelmatig een groepshealing geven en ik hoop ook met regelmaat iemand met een persoonlijke sessie te kunnen helpen.

Ik ben nog met een aantal cursussen bezig. Deze hoop ik af te kunnen ronden, mits tijd en ruimte dat toelaten. Heel fijn als het lukt, zo niet, dan is het ook prima. Op mijn wensenlijstje staan ook nog een paar cursussen/opleidingen. Die blijven er voor nu even op staan. Dat komt ooit, op een ander moment.

Ik merk dat ik mijn focus steeds weer meer terug begin te vinden. Even uit om straks echt weer verder te kunnen gaan met dat waar ik het meeste energie van krijg, waar ik echt blij van wordt.

En jij? Hoe bewaar jij je focus? Of hoe vind jij deze terug?

Lieve groet, Cobie

Ik bekijk de opdrachten van het manifestatietraject dat ik doorloop. Twee opdrachten richten zich op succeservaringen. Ik bekijk de filmpjes half en besluit de opdracht, waarbij je al je succeservaringen in een boekje moet opschrijven, niet te doen. Toch blijft het door mijn hoofd spoken, niet omdat ik twijfel. Maar wel omdat ik me bedenk hoe belangrijk successen zijn. Elke week doe ik mee met de opdracht in de facebookgroep. Op zondag maak je een lijst met alles wat je die week graag zou willen manifesteren. Mijn lijst is altijd enorm en regelmatig lijken mijn wensen erg ver weg. Op zaterdag plaats je alles wat je daadwerkelijk gemanifesteerd hebt. Elke week verbaas ik me opnieuw dat deze lijst nog langer is dan die van de zondag ervoor, dat er veel van de wensen (ja ook die onmogelijk leken) zijn uitgekomen en dat er ook veel moois of goeds onverwachts op mijn pad is gekomen. Ik lees de lijst nog een keer over. Ik schrijf eronder hoe dankbaar ik ben. En ik voel dat ook echt. Het geeft zo’n heerlijk, tevreden en voldaan gevoel! Het maakt blij! Dus ik kan wel zeggen dat successen niet belangrijk zijn, dat zijn ze zeker wel! En het is zo belangrijk om daar regelmatig bij stil te staan, op wat voor manier dan ook.

Het laat je realiseren wat je al bereikt hebt. En het gevoel dat dat oproept, heb je nodig om je te laten beseffen dat je nog veel meer kan bereiken. Dat je dat kan bereiken wat je graag wilt. Soms gaat het snel. Soms duurt het wat langer, maar ook stapje voor stapje kun je er komen. En door steeds bij je successen stil te staan, kun je ook makkelijker je doelen die je wilt bereiken voor ogen houden. Zelfs als het doelen voor de lange termijn zijn.

En precies om dit hele stuk ben ik met Running Miracle begonnen. Zelf heb ik ervaren hoe ik van een rokend, passief leven 2,5jaar later een marathon kon lopen. En nee, dat was niet iets wat van de ene op de andere dag ging. Ik wilde stoppen met de pil, mijn man dacht daar iets anders over. Ik overtuigde hem door samen met de pil ook mijn pakje shag weg te gooien. Ik liet alle alcohol staan. Ik bedacht me dat ik wat gezonder wilde eten. Ik stopte met snoepen. Ik pakte de fiets in plaats van de auto. Ik ging op zoek naar een sport. Ik gaf me op voor een beginnersgroep bij de hardloopclub. Ik volgde het schema trouw, drie keer in de week. Na de beginnersgroep liep ik een kleine drie kwartier en sloot ik me aan bij de loopgroep. Ik trainde twee keer in de week met de groep en nog zelf. Wat gaandeweg steeds wat meer en wat verder werd. Ik liep mijn eerste wedstrijd; een crossloop van 5km. Ik liep mijn eerste 15km wedstrijd, halve en een 10km met een mooie tijd. Ik begon weer met paardrijden. En ik ging samen met een collega zwemmen. Ik liep de Teutolauf; 29km met 600 hoogtemeters. Ik trainde veel, keihard, ging diep. Ik verlegde keer op keer mijn grenzen. Ik schreef me in voor een marathon. Ik liep veel en ver. Ik deed oefeningen voor corestability. Ik zorgde voor goede nachtrust, voldoende. En ik nam mijn eetpatroon nog verder onder de loep. Ik volgde trouw het schema dat mijn trainer voor me had gemaakt. En in april 2010 liep ik in Enschede mijn eerste marathon. Het was een feestje! Een ervaren loper had me op de vooravond al genoemd: “al het werk is gedaan, morgen loop jij je ereronde”. En zo was het ook, zo voelde het ook! Ik heb genoten! Bij het passeren van de finishlijn riep ik al dat ik weer wilde, dit was intens geluk! En weet je waarom het zo voelde? Waarom het de kers op de taart was? Alle stappen die ik heb gezet op weg naar dit doel, heb ik gevierd. Wat was ik trots dat het stoppen met roken lukte. Wat voelde het goed die eerste training, een paar keer 2min dribbelen. Wat was ik blij dat ik het lef had om met die 5km crossloop mee te doen en net niet als laatste te finishen. Wat voelde het heerlijk om na een jaar of 8 eindelijk weer eens paard te rijden. Wat voelde ik me sterk dat ik ondanks al het commentaar toch wist te finishen bij mijn eerste halve en bij de Teutolauf nadat het onverantwoord was genoemd. Ik heb alle successen op weg naar dat uiteindelijke doel, die marathon, gevierd. En daarom was die eerste marathon mijn ereronde. In mijn eigen stad vierde ik 42km lang mijn feestje.

En natuurlijk zal een marathon lopen niet voor iedereen het doel zijn, het succes zijn waar iedereen van droomt. Zelf vier ik alle successen en dat breng ik mijn kinderen ook bij. Het is dan lastig om te zien hoe mijn middelste zoon worstelt met een formulier voor in zijn jaarboek. Alle vragen vult hij zo in, behalve de vraag waar hij trots op is. Ik som een hele lijst op, alles wordt verworpen: “dat zegt alleen een moeder over haar kind, dat kunnen meer kinderen in de klas, maar dat was heel makkelijk”. Als ik hem voorstel om in te vullen dat hij trots is op zichzelf, kijkt hij me triomfantelijk aan. Ik lees het later terug op zijn formulier, het laat me stralen. Met deze zin geeft hij aan dat hij trots is op alle aspecten, alles wat ik hem opnoemde, alles waar hij zelf aan dacht. Trots op al zijn successen van het afgelopen jaar.

Met Running Miracle ben ik getuige geweest van de successen van verschillende mensen. Alle deelnemers van het bedrijventeam haalden de finish op een manier waar ze van droomden. Met online begeleiding van niks tot finishen bij de Singelloop in een mooie tijd of opbouwen naar 10km. Pr’s lopen bij de 5 en de 10km van de Enschede Marathon. Grenzen verleggen bij de trainingen. In plaats van wandelen bij het intuïtief (hard)lopen toch steeds meer gaan hardlopen. Verschillende mensen die steeds verder lopen, steeds sneller. En ook steeds blijer worden van het lopen, het sporten. En ook met Move to be Happy deel ik in de successen van mensen. Iemand met straatvrees die steeds iets meer onderneemt. Mensen die door of na een sessie inzichten krijgen, stappen gaan ondernemen en verder komen, gelukkiger worden.

Successen zijn prachtig! Het is mooi om ze delen met mensen. Om mensen te kunnen helpen op weg naar succes! Om mensen te laten geloven in zichzelf, de eerste concrete stap te laten zetten en er te zijn als de twijfel toeslaat. Mooi om erbij te zijn als de twijfel wordt overwonnen, als het doel in zicht komt. En als het doel wordt gehaald. Het is prachtig om alle successen groot en klein te kunnen vieren.

Lieve groet, Cobie

Toen ik de eerste keer het intuïtie traject volgde, begon Annemiek over de coachopleiding. Eerlijk gezegd zag ik mezelf daar niet echt iets mee doen, ik was enthousiast voor haar, het mooie programma dat zij bedacht had en hield me er verder niet echt mee bezig. Tot zij een paar weken later noemde dat ik er veel aan zou kunnen hebben, dat het me zou gaan helpen bij alles waar ik mee bezig was/ben. Ik checkte nog even of ze echt bedoelde bij de hardlooptrajecten, de trainingen en eigenlijk alles voor Running Miracle. En dat was het geval. En zo kwam het dat ik eind december met de coachopleiding begon.

Ik vond het ontzettend spannend. Bezig zijn met mijn eigen intuïtie en dan voor mezelf, is één ding. Maar mijn intuïtie gaan gebruiken om een ander te helpen, gaat wel een stap verder. Daar komt bij dat Annemiek een hele goede vriendin van mij is, wat het oefenen ook wel een stuk ongemakkelijker maakt. In les één begonnen we al met invoelen bij de ander. Je twijfelt aan wat je voelt, waarneemt en eng om het vervolgens ook hardop te noemen. Het huiswerk was oefenen, en dat heb ik gedaan! De volgende lessen ging het verder, beperkende overtuigingen verwijderen kwam aan bod en we leerden een innerlijk kind healing geven. Dit laatste ging niet vanzelf. Ik had voor de start gevraagd wat de tijdsbesteding zou zijn, dit zou ongeveer 2 uur per week zijn. Ik wilde me alles eigen maken, wat neerkwam op zeker 10 uur in de week. Maar ik ging me met elke keer oefenen zekerder voelen. We oefenden op de mensen uit de groep en ik besloot ook meteen maar op Annemiek te oefen (live), om zo alle drempels meteen weg te halen. Na een tijdje kregen we ook de opdracht om te gaan oefenen op mensen buiten de opleiding, dit was wel weer een stap. Toch vond ik dat eigenlijk meteen geweldig. Een paar mensen uit mijn omgeving die er wel voor open stonden en even later durfde ik een oproep op facebook te plaatsen en kon ik oefenen met mensen die ik niet kende. Het voelde zo goed!! Voor alles waar ik tegen aan liep, waar ik vragen of twijfels over had, benaderde ik Annemiek. Zij gaf me steeds de feedback waar ik mee verder kon. Ik groeide in vertrouwen. De innerlijk kind healing had ik me inmiddels zo eigen gemaakt, dat ik die zelf echt geweldig ben gaan vinden.

Ik besloot dit ook te willen koppelen aan Running Miracle. Zo kwam het idee om beperkende overtuigingen op sportgebied te gaan verwijderen. Ik oefende dit eerst online een keer. En later met Annemiek live. En ook wilde ik graag weten of het mogelijk is om een intuïtieve coachsessie hardlopend te doen. Ik oefende dit met een loopmaatje en ook dat is een prachtige manier van coachen.

Al in het begin van de coachopleiding ontstond het idee voor het intuïtieve (hard) lopen. Ik werkte een eerste opzet uit en besprak dit met Annemiek. Zij bedacht de naam voor me. Ze gaf me wat tips en stof tot nadenken mee, waarna ik de hele trainingsopzet uitwerkte en een paar weken later samen met haar ging proefdraaien. Het voelde zo goed, precies zoals ik het bedacht had. Ik heb nu na twee maanden vijf deelnemers, iedere donderdag trainen we met elkaar. En iedere week krijg ik weer enthousiaste reacties. Het is precies zoals het moet zijn, alles klopt!

Het oefenen met de sessies ging verder. Ik ben inmiddels door een aantal mensen benaderd die mijn hulp echt konden gebruiken. En één persoon begeleid ik nu al langere tijd. Dit is zo dankbaar om te kunnen doen! De eerste keer dat er emoties bij kwamen, vond ik spannend. En toch was het ook goed. De ander durfde zich er helemaal voor open te stellen en ik raakte iets bij de ander, een stuk waar toch nog pijn zit of onverwerkte emotie. Later leerde ik dat er vaak emoties bij komen en dat dat ook prima is.

In de opleiding kregen we ook de Reiki-inwijding. In een ver verleden heb ik dit ook gehad, maar zo fijn om het nu nog eens te doen. En de Reiki-energie weer te kunnen gebruiken. Ik heb er mee geoefend en ik hoop over niet al te lange tijd ook Reiki 2 te kunnen volgen. Hiermee kan ik Reiki geven op afstand, wat met al het online gebeuren natuurlijk erg handig is.

In de vijfde les stond de groepshealing centraal. Zelf volg ik deze maandelijks, samen met mijn kinderen. We zijn echt fan. En als huiswerk mochten we zelf een groepshealing geven. Wederom zenuwslopend! Ik nodigde zelf nog een paar mensen uit. Wat gaf het een kick! Mijn zenuwen had ik niet volledig onder controle, ik kreeg bruikbare feedback. Ik was enthousiast. Inmiddels heb ik een tweede gegeven en staat de derde gepland.

De orakelkaarten trokken mijn aandacht. Ik sprak hier met Annemiek over, stelde mijn vragen en besloot ook kaartsessies te gaan geven. Dit nu meerdere keren gedaan. En dit is al net zo magisch! Geen sessie is hetzelfde, er ontstaan prachtige gesprekken. En ook dit is ontzettend dankbaar.

Als examen kregen we twee namen en telefoonnummers van mensen om een sessie mee te gaan doen. Deze moesten we opnemen en ter beoordeling aan Annemiek sturen. Ik hoef vast niet te zeggen dat ook dit ontzettend spannend was ;-). Het eerste gesprek begon dan ook wat chaotisch, ik zette daarna de knop om en zat echt helemaal in het gesprek. Ik stuurde dit op, samen met de feedback die ik mezelf gaf. Ik was erg tevreden. Een dag later het tweede gesprek, ik deed wat met alle feedback die ik mezelf had gegeven. Maar zo tevreden als ik over de eerste was, zo dubbel voelde dit gesprek. Ik wist en weet niet wat ik anders had moeten doen. Het gesprek duurde 2 uur (ipv 30 tot 45 minuten). En ik kreeg er geen grip op. Ik noemde naderhand alles aan Annemiek. Zij bekeek de gesprekken en gaf me feedback. Eigenlijk heel positief en ze kon de nare bijsmaak die ik aan het tweede gesprek had over gehouden, weg relativeren.

In de laatste les konden we al onze vragen stellen en stonden we stil bij hoe we verder gaan. We sloten een prachtige, leerzame periode met elkaar af. Ik heb waardevolle contacten over gehouden aan deze opleiding. De mensen met wie ik de opleiding heb gevolgd, hebben een plekje in mijn hart. Deze contacten gaan ook blijven! En daarnaast heb ik door het oefenen nieuwe mensen leren kennen en bestaande contacten verder verdiept. Super dus! Een paar dagen later ontving het diploma, zo gaaf! Veel voor gedaan, erg trots op! En als ik dit zo allemaal schrijf, dan realiseer ik me pas echt wat de coachopleiding me allemaal heeft gebracht!

Annemiek, ik ben je ontzettend dankbaar dat ik mee mocht doen! Je hebt een superopleiding gemaakt! En je had volledig gelijk, het was perfect voor mij. Dankzij de opleiding, jouw hulp, heb ik grote stappen kunnen zetten. Heb ik me verder kunnen ontwikkelen. En ben ik dat gaan doen wat ik graag doe, waar ik plezier uit haal. Daarnaast heeft het me een stuk zelfverzekerder gemaakt. Zeker op het gebied van gespreksvoering, coaching en al helemaal om voor groepen te gaan staan. Ik heb veel stappen buiten mijn comfortzone moeten zetten, daar heb je me bij geholpen. En dat heeft er voor gezorgd dat ik nu ben waar ik wil zijn. Dank je wel daarvoor!!

Daarnaast heb ik de afgelopen 12 weken nog een keer mee gedaan aan het intuïtie traject, de eerste keer was het een cursus, nu meer een coachtraject. En wat was dat ook super! We gingen al vrij snel de diepte in. Een hele fijne groep, wat erg vertrouwd voelde. En zo fijn om aan de hand van de oefeningen en huiswerkopdrachten dieper in jezelf te kijken. Ik heb alle tools om het zelf te kunnen doen, toch gaat het zo veel makkelijker en is het zo veel fijner als het geleid wordt. En fijn om het er naderhand even met elkaar over te hebben.

Ik vind het dan ook ontzettend jammer dat het afgelopen is, wat trouwens ook geldt voor de coachopleiding. Alles wat je me geleerd hebt, neem ik mee. Ik ga de komende tijd veel ervaring op doen. En waarschijnlijk blijf ik je nog regelmatig bestoken met allerlei vragen en gedachtegangen. Dank je wel!

Mocht je meer willen weten over het intuïtie traject of over de coachopleiding, kijk dan even op www.fiafiafactory.nl

Lieve groet, Cobie

Ik lees mijn blogs terug en ik zie dat ik in januari een blog heb geschreven met het onderwerp dat nu ook weer door mijn hoofd spookt: Geduld! Allereerst mijn vraag aan jou; kun jij dat, geduld hebben? Weet je hoe dat moet, heb je het van nature?

Zowel in mijn werk als met het coachen hoor ik terug dat ik rustig over kom, dat ik een bepaalde rust over me heb. Dat is heel wat anders dan wat de mensen die dicht bij me staan over me zeggen.. En dan wat ik over mezelf zal zeggen.. Nou ja, misschien dat de rust die ik uitstraal nog wel klopt, maar het geduld 😉

Voor sporten is het belangrijk dat je het op de juiste manier opbouwt. Dat je vooruitgaat zoals je graag wilt, maar dat je het op zo’n manier doet dat het niet ten koste gaat van je lichaam. En dat is ook precies waar ik anderen goed mee kan helpen. Ik help de mensen in de trainingsgroep om de juiste opbouw te vinden. Ik motiveer ze om een stapje vooruit te zetten. En ik houd ze in de gaten dat ze het op een verantwoorde manier doen. Ik heb verschillende mensen op afstand begeleid. En ook dan help ik mee aan de juiste manier van uitbouwen. Geduld is hierin de sleutel tot succes. De mensen nemen het ook van me aan. Ze zien stapje voor stapje hun groei. En ze zijn er blij mee.

Met het intuïtieve coachen is het eigenlijk niet anders. Ook dan gaat het met kleine stapjes. Kijken waar je staat, waar je naar toe wilt en samen de weg daar naar toe uitstippelen. En je vooral steeds richten op het hier en nu en de stap die je vandaag kan nemen. En ook dan blij en trots zijn met iedere kleine overwinning. Ook op dit gebied merk ik dat ik mensen kan helpen. Ik krijg lieve reacties, mensen waarderen mijn hulp. Ze zien de stappen die ze zetten en ik help ze trots te zijn op iedere vooruitgang of poging die ze doen. En om eerlijk te zijn, maakt mij dat ook trots! Ik vier de feestjes, de overwinningen mee!

En nu zul je denken, zoveel rust. Anderen helpen op alle gebieden. Wat een geduld zul je hebben. Ik kan alleen maar denken, was het maar waar…

Mijn moeder zei me vroeger al dat geduld niet in mijn woordenboek voorkomt. Ze had gelijk, of in ieder geval waar het mezelf aangaat. Afgelopen week volgde ik zelf een sessie. Wat dingen die erin hakten en ik kon wel wat inzichten gebruiken. Die inzichten kwamen ook, samen met de mededeling dat niet alles meteen gaat. Dat ik geduld moet hebben, dat het een proces is. En daarbij de opmerking dat ik met het hardlopen toch ook geduldig moet trainen. Maar ook daar lukt het me niet. Lang geleden in de beginnersgroep hoorde ik de trainster over het lopen van een marathon. Ik had toen mijn keus al gemaakt. Toen ik twee weken voor de halve bij de groep aangaf dat ik de 21km ook ging lopen, werd ik voor gek verklaard. Het was veel te snel. Een paar maanden later kondigde ik aan een 29km in de heuvels te gaan lopen, toen was het commentaar nog minder mals. En op het moment dat ik echt besloot voor de marathon te gaan, hadden de mensen om me heen wel door dat ze me beter konden steunen en op die manier invloed konden houden. En ook nu merk ik het met sporten, ik wil vooruitgang zien, voelen. De trainer bij de bootcamp noemt regelmatig dat ik even rust mag pakken tussendoor. Dan ben ik al weer met het volgende bezig, me afvragend waarom het niet gaat zoals ik eigenlijk wil. Maar de vooruitgang merk ik wel, al merk ik ook regelmatig dat ik ver over mijn grens ga met veel spierpijn of ineens volledig uitgeput zijn, tot gevolg.

Ook met het bezig zijn voor Running Miracle en Move to be happy dender ik het liefst hard door. Continu heb ik ideeën en het liefst geef ik al deze ideeën onmiddellijk vorm. Ik wil verder, vooruit. En eigenlijk gaat het me nooit snel genoeg.

En op het gebied van persoonlijke ontwikkeling is het al niet anders. Alles waar ik maar iets kan halen, waar ik kan groeien, waar ik nog aan moet werken, stort ik me meteen vol overgave op. Ik stel doelen die ook liever vandaag dan morgen haal. En ook dan weet ik precies wat ik wil en hoe ik het moet doen. Behalve dan als het een proces is en ik geduld moet hebben 😉

Ik noem het hier allemaal met een sarcastische ondertoon, maar het is hoe ik ben. Voor mijn omgeving is het soms lastig, continu ga ik snel, voor mezelf heb ik geen rust. De andere kant is dat ik het me veel brengt. Ik bereik dat wat ik graag wil. Van stoppen met roken en cafeïne, tot het lopen van marathons. Van het opzetten van Running Miracle, tot het afvallen van tot nu toe 2,9kilo. Van cursussen en opleidingen volgen, tot het runnen van een (groot) gezin.

Ik heb inmiddels geleerd dat niet iedereen zo snel gaat en ook wil gaan. En dat dat ook prima is. Ik heb manieren gevonden om aan te sluiten bij mensen die voor de rustige weg kiezen, zo ook een aantal van mijn gezinsleden. Vaak kan ik mijn ongeduld omzetten tot kracht, kan ik anderen daar mee helpen. Meestal ben ik er zelf erg blij mee, ik krijg er veel mee voor elkaar. En soms zal ik er nog iets meer naar moeten leren luisteren. Het mezelf zo voorspiegelen als ik ook bij anderen kan. En me er dan ook nog aan moeten houden. Geduld is een schone zaak!

Lieve groet, Cobie

Vandaag was de dag! We zijn nu al een tijdje aan het trainen met een groep op de vrijdagavond. De groep is de afgelopen maanden gegroeid, we hebben een serieuze groep inmiddels. Of eigenlijk kan ik beter zeggen: een gezellige groep. Een groep waar iedereen welkom is en iedereen mee kan doen, op zijn of haar eigen niveau. Een tijdje geleden spraken we over de Enschede Marathon en ieders plannen hierbij. Twee mannen gaven aan de 10 kilometer wel binnen het uur te willen lopen. Met mijn collega die meetraint raakte ik aan de praat, zij houdt van snelheid. Daar wordt ze blij van. Ik stelde haar voor; waarom ga je niet voor de 5km en die gewoon keihard lopen. Ik zag een glinstering in haar ogen ontstaan. En volgens mij heb ik zelden iemand zo gemotiveerd zien trainen. Voor de 10km spraken we af om deze met z’n vieren te gaan doen en elkaar te helpen. Op dat moment dacht ik nog, ik kan wel hazen, binnen het uur moet zat lukken. Maar daar waar mijn collega uiterst gemotiveerd was, ontbrak het bij mij. De weken haalden me in en toen mijn loopmaatje noemde dat ik ook wel mocht gaan trainen om het überhaupt te halen, dacht ik alleen maar, hij heeft zo gelijk! Ik liep een paar keer een serieuze 10km en kreeg er vertrouwen in. Paasmaandag zouden we voor de generale gaan. Een persoon redde het niet om met ons me te lopen. We liepen ontspannen en kwamen op ongeveer 1uur en 5 minuten uit. De man die niet meeliep, liep later zelf en finishte ruim binnen het uur. Bij de training werden de plannen gewijzigd. Mijn loopmaatje zou met hem meelopen voor een snelle tijd. En met mijn collega ’s ochtends voor een snelle vijf. En ik zou met de andere man meelopen voor een tien kilometer binnen het uur.

Vanochtend was de 5km. Mijn collega vond het zo spannend. We hebben veel gesprekken gevoerd over het mentale stuk, over hoe alles gaat, over hoe je het kan visualiseren en over alle praktische zaken. Ze heeft keihard getraind!! Ze liep meerdere keren samen met haar haas de 5km, elke keer ging ze diep en elke keer liep ze iets sneller. Ze kreeg vertrouwen. Maar ook legde ze in gedachten de lat steeds al wat hoger. En vandaag. Ik zag haar halverwege. Ze straalde! Ze liepen samen, ontspannen, makkelijk. Precies zoals het moest zijn. En wat een toptijd!! 25.06!! We hadden het gisteren nog over het berichtje dat ze mij anderhalf jaar geleden stuurde. Of ik haar wilde helpen met hardlopen, een keer samen hardlopen. En dat deden we! Ik maakte schema’s voor haar. Ze liep 5km en een poosje later liepen we met z’n drieën een 10. We vierden een feestje om deze prestatie. En nu ging ze voor de snelheid en is ze zo veel stappen verder. En gaat ze nog zo veel stappen zetten! Zelf twijfelt ze daarover, maar ik weet het zeker! Dit is nog maar het begin! Houd die twinkeling in je ogen en je kan het!!!

En vanmiddag mochten wij de 10km lopen. We hadden ons opgesplitst, wij stonden halverwege het tweede vak. We zouden proberen redelijk vlak te lopen, onder het uur en in ieder geval niet te snel te starten. Het ging meteen lekker, de eerste km ging in 5.49. En we konden dat tempo vast houden. Kilometer vier liep wat omhoog, die kwam net boven de 6min. De kilometer daarna ging naar beneden, die liepen we in 5.30. Onderweg stonden veel bekenden. Natuurlijk mijn gezin, zo fijn dan dat mijn kids hard kunnen schreeuwen ;-). Zo fijn al die mensen langs de kant! Ik kon genieten van de muziek. Bij kilometer zes begon mijn loopmaatje het wat zwaarder te krijgen. Ik kon hem water en een spons aangeven en ik probeerde steeds wat bemoedigends te zeggen. Bij het inlopen van het centrum zaten we op 8km. Het tempo ging iets omlaag, dat mocht ook. De 5km ging in 29.12 en de kilometers daarna waren ook in minder dan 6min gegaan. We hadden wat speling, maar niet te veel. Ik bleef voor hem lopen, hield hem goed in de gaten en probeerde te motiveren. Met nog anderhalve kilometer te gaan, vertelde ik hem dat hij moest stoppen met denken en alleen maar achter mij aan hoefde te lopen. Bij kilometer 9 lagen we nog steeds goed op schema. Ik bleef van alles roepen. Bij het zien van de finish merkte ik dat een eindsprint er niet in zat, dat hoefde ook niet. We hadden het ruim gehaald; 58.47! Blijdschap! Dat overheerste! we gaven elkaar een high five. Wat een prachtig moment! Ik kletste even met bekenden en later binnen kwamen we de andere beide tegen. We juichten met z’n allen. Hun tijd; 51.08!! Wauw! Hij had zich een aantal maanden geleden bij de groep gemeld. Had het om gezondheidsredenen eigenlijk opgeven ooit nog een wedstrijd te lopen, hoopte toch stiekem nog op een 10km onder het uur. En dan dit!! Ik kan alleen maar zeggen dat ik zo trots ben op iedereen!!

Buiten troffen we mijn collega en vierden we met z’n allen feest! Wat een dag! Wat een prestaties! Wat een blijdschap! En wat een voldoening! Dit is sport op zijn mooist!!!

Mijn loopmaatje van vroeger gaf aan dat hij me wel als trainer of coach zag, ik lachte alleen maar heel hard. Vorig jaar werd ik door een bedrijf benaderd voor trainingen, ik wist dat ik ja moest zeggen. Ik denk dat ik mijn grenzen nooit eerder zo ver verlegd heb, als daarmee! Wat heeft het me veel gebracht! Ik besloot een eigen trainingsgroep op te richten. Bij het geven van de eerste training zag ik een regenboog en wist ik dat mijn loopmaatje van toen het leven verliet. Ik begon te groeien in mijn rol. En vandaag, dat was de kers op de taart!! Dit is waar ik het voor doe, mensen verder helpen. Mensen helpen hun grenzen te verleggen. Mensen helpen hun dromen achterna te gaan. Jammer dat ik het niet met mijn loopmaatje van toen kan delen, ik weet dat hij het zou begrijpen. En misschien is ook hij het wel die met alles een beetje helpt. Hij heeft altijd geweten wat sport op zijn mooist is!

Lieve groet, Cobie

Mijn laatste blog is al weer even geleden en dat is eigenlijk niet zonder reden. De mensen die mij kennen, weten dat ik niet stil kan zitten. Maar momenteel ben ik wel met erg veel dingen tegelijk bezig….

Om te beginnen Running Miracle. De trainingsgroep van de vrijdagavond is inmiddels een gezellige groep. Ja, de gezelligheid staat wel voorop. Ieder traint op zijn of haar eigen niveau, bij de gezamenlijke warming-up, cooling down en de pauzes, vindt iedereen elkaar. Er worden buiten de training om loopafspraken gemaakt. En er worden plannen gemaakt om met elkaar te lopen bij de 5 en 10 km van de Enschede Marathon. En stiekem kijken we met elkaar al wat verder vooruit en maken we grote plannen voor ooit.. Zelf begin ik steeds meer te genieten van en te groeien in mijn rol als trainer. Het voorbereiden gaat me makkelijker af, ik kan spontaan iets wijzigen als dat beter uitkomt en ik merk dat ik echt mezelf ben voor de groep. Ja! Ik geniet er echt van! En ik kijk ook wekelijks uit naar dat uurtje!

De plannen; met een groep de 10km lopen binnen het uur. Dat betekent voor mij dat ik zelf ook echt nog wel even mag trainen.. Twee weken geleden was de 25km trail. Weinig kilometers in de benen en lang getwijfeld wat ik zou doen. Op de dag zelf besloot ik er toch maar voor te gaan. Om een lang verhaal kort te maken, ging het tot een kilometer of 19 redelijk goed. Daarna werd het zwaar, heel zwaar! Eigenlijk had ik dat al eerder verwacht en daar kon ik dus mezelf wel weer mee oppeppen. Het was heerlijk om weer eens even te zwerven, mijn gedachten de vrije loop te laten en leuke gesprekken te voeren onderweg. En ik was er ook echt wel weer even aan toe om mijn grenzen op te zoeken en er keihard overheen te gaan.

Een ander stuk waar ik druk mee ben is Move to be happy en dan het intuïtief (hard) lopen. Donderdag was de eerste training. En om eerlijk te zijn; ik was nerveus. Ik had het zelf bedacht en uitgewerkt. Samen met de vriendin bij wie ik de coachopleiding volg, liep ik alles eens door en deden we een paar weken geleden de training samen als proef. Zij bedacht de naam. Ik schreef de trainingen helemaal uit. En donderdag was het eindelijk zo ver dat het echt kon beginnen. Vragen gingen door mijn hoofd. Wat zal iedereen er van vinden? Is het niet te zweverig? Of juist te fysiek? Ben ik wel goed genoeg voorbereid? Maar wat had ik er naar toe geleefd en wat had ik er een zin in! En de training zelf? Die ging precies zoals ik het bedacht had! Voor de coachopleiding wil mijn vriendin nog wel een keer komen observeren, voor nu was ik stiekem wel blij dat dat niet deze keer was. Scheelde nog meer zenuwen. De meeste deelnemers waren net zo enthousiast als ik. Een paar kleine dingen om bij te schaven, dat komt goed. En in mijn rol ga ik nog verder groeien. Ik ben mezelf voor de groep en ik geniet ervan, dat is voor nu genoeg.

Een week eerder nam ik deel aan een vuurcirkel. Op voorhand had ik eigenlijk geen idee wat ik kon verwachten. We zaten met een aantal dames rond een vuur en we bespraken zaken als wat we los wilden laten en hoe we alle ballen in de lucht konden houden. Het was een fijne ontspannen ochtend, hoewel de gesprekken behoorlijk de diepte in gingen. Mag soms ook is, is soms goed en even nodig. Ik genoot er van om nieuwe mensen te leren kennen. En dat is wat ik nu ook steeds op andere fronten doe. Bij de trainingen die ik geef, komen steeds nieuwe mensen. De facebookgroepen die ik begonnen ben, groeiden afgelopen weekend hard en ook daar ontstaat steeds meer interactie. Ik merk hoe enthousiast ik daar van word. Alle contacten en gesprekken geven me energie, het inspireert me.

Ook voor de coachopleiding heb ik niet stilgezeten. Ik ben ingewijd in de Reiki en ik probeer daar regelmatig even mee te oefenen, Ik werd benaderd door iemand met wie ik al eens een gesprek had geoefend of ik haar kon helpen, dat voelde goed. Voor de opleiding kreeg ik twee namen met wie ik een gesprek kon plannen als een soort van examen. We moesten een of meerdere gesprekken opnemen ter beoordeling. Ik zat er door het eerdere gesprek lekker in en ik hou niet zo van uitstellen. En dus plande ik de gesprekken meteen. Bij de start van het eerste gesprek merkte ik de zenuwen bij mezelf, ik maakte slordige foutjes, vergat informatie te geven. Ik kon de knop snel omzetten en de gewenste flow ontstond. We gingen behoorlijk de diepte in en alles voelde goed. Ergens had ik het vertrouwen hierop ook wel, ik had het eerder gedaan en het lukte ook nu goed. Een dag later volgde het tweede gesprek. En zo makkelijk als het eerste leek te gaan, zo lastig verliep deze. Het duurde veel te lang, ik kreeg er voor mijn gevoel geen grip op. Iedereen die wel eens gesprekken voert, weet dat je soms gesprekken hebt wat keihard werken is. Nou dit was er zo’n een. Bij het eerste gesprek stuurde ik de feedback die ik mezelf gaf, mee. Bij het tweede gesprek lukte het me niet om mezelf feedback te geven. Wel noemde ik alles wat ik hier ook beschrijf en gaf ik aan dat ik zelf niet kon bedenken hoe ik het anders had kunnen doen. Een dag later bleef het nog door mijn hoofd spoken. Niet de inhoud van het gesprek, maar wel een soort van baalgevoel over hoe het gesprek was gegaan. Op beide gesprekken kreeg ik als reactie dat ik het goed had gedaan. Ik leg de lat voor mezelf vaak erg hoog. En ik weet ook dat dat voor mij de manier is om verder te komen. Ik heb eigenlijk wel tien keer te veel geoefend voor de opleiding, dat maakte wel dat ik er op ging vertrouwen en dat het freeflowen (en alle theorie loslaten) steeds vaker lukt. Na ieder gesprek gaf ik mezelf feedback. Ik schreef verbeterpunten op en ik schreef op wat goed ging. En alles nam ik steeds mee naar een volgend gesprek, waardoor ook ieder gesprek steeds iets beter ging. We hebben nog twee lessen te gaan. De les deze week gaat over de groepshealing, waar ik erg benieuwd naar ben. En als laatste gaan we alles nog meer aan de praktijk koppelen.

Volgende week start de manifestatiecursus, ook van FiaFiaFactory. Bij een eerdere variant heb ik een start gemaakt. Nu wordt het een twaalf weekse cursus, vol met opdrachten. Ook daar heb ik zin in. Ik ben wel zo ver om een stap verder te zetten. Daar te komen waar ik graag wil zijn. En ik ben ervan overtuigd dat deze cursus me daar verder bij gaat helpen. Als ik terug lees wat ik vorig jaar heb opgeschreven wat ik binnen een jaar wil manifesteren, dan zie ik dat ik van de 11 punten er 8 heb behaald. Dat maakt me nu al blij. Bij het rijtje van ooit, had ik een cabrio opgeschreven. En eigenlijk bedoelde ik daar een leuke auto mee voor mezelf, een stuk vrijheid. Laten zien dat alles mogelijk is. Afgelopen week hebben we onze mini met open dak opgehaald. Het is een oude auto met veel kilometers op de teller, maar voor mij voelt het als de cabrio die ik opschreef. De auto is prachtig, hij rijdt lekker en ik voel de vrijheid. Als ik mijn man en kinderen noem dat ik verliefd ben op die auto, geven ze aan dat ze dat wel aan me kunnen merken. Ik ben wel klaar om nog meer te manifesteren!

Ook ben ik bezig met twee online cursussen; motiverende gespreksvoering en personal training (er komen de komende maanden nog drie). Om het enigszins overzichtelijk te houden, heb ik besloten me eerst maar te richten op motiverende gespreksvoering. Het heeft een grote overlap met de coachopleiding en deze moet het eerste ingeleverd zijn. Hoewel de stof niet veel nieuws brengt, heb ik veel aan het reflecteren. Op deze manier kom ik nog iets dichter bij die hoge lat in de buurt. En stiekem vind ik het ook wel erg leuk om me weer wat verder te verdiepen.

Vanmorgen bij de bootcamp werd me gevraagd of de cursussen een hobby van me zijn. Uh nee, dat niet. Om eerlijk te zijn kan ik gewoon niet zo goed stil zitten… En daar helpt de bootcamp ook goed aan mee. Op een donderdagavond werd gesproken over een kettlebellchallenge; 10.000 swings in de maand maart. Als het woord challenge valt, dan heb je mij al. Het was een pittige, maar het is gelukt! En ik denk dat mijn lichaam er zowaar blij mee is. De trainer vroeg of ik niet in een gat zou vallen. Ik was inderdaad wel in voor iets nieuws. Voor deze maand staat de challenge op 2500 push ups. En aangezien die spieren nog steeds het zwakst zijn bij mij en iets met een hoge lat, leek ook dit me wel een mooie challenge. Ik doe ze per 10 op de tenen en ik probeer ze steeds beter en dieper uit te voeren. Wie weet gaat het dan ooit nog op zo’n gespierde mannen push up lijken ;-). Op de eerste dag kijkt mijn man me hoofdschuddend aan: “heb je weer iets nieuws gevonden wat je iedere tien minuten kan doen?”

Al die spieren gaan vast nog goed van pas komen deze zomer. De mudmasters vorig jaar was zo gaaf! Na wat googelen kwam ik voor dit jaar uit bij tot je nek in de drek.

Ik ga me de komende tijd in ieder geval nog niet vervelen! Met veel enthousiasme ga ik alles tegemoet. In het boek dat ik momenteel lees (Miracle morning) wordt gezegd dat je eigenlijk iedere ochtend op zou moeten staan, zoals een kind opstaat als het kerstochtend is of zijn verjaardag. Ik kan je verzekeren dat mijn gevoel ’s ochtends daar dicht bij in de buurt komt! En ’s avonds val ik als klein kind tevreden en voldaan in een diepe slaap! Dus bij deze alvast: slaap lekker!

Lieve groet, Cobie

Een blog over een onderwerp waar ik eigenlijk al tijden een keer wat over wil schrijven. Waar ik vind dat ik wel een keer wat over moet schrijven. Een onderwerp wat me zelf tijdens het sporten, en vooral tijdens het hardlopen, heeft beziggehouden. Nog steeds bezig houdt. En bezig zal blijven houden. En nu denk je waarschijnlijk; als je er iets over wilt schrijven, waarom doe je dat dan niet? Het antwoord is simpel: schaamte!

Na de geboorte van mijn kinderen (en ook tussendoor) pakte ik het hardlopen weer op. Vol goede moed bouwde ik het op. Ik voelde meteen dat het anders was, spieren waren slap en zoals ik in het verleden op mijn lichaam kon vertrouwen, herkende ik het nu niet eens meer. Ik sprak met mezelf af om er de tijd voor te nemen. Spieren te verstevigen en dan zou het allemaal weer gaan zoals het eerder ging. Dan zou het weer zo voelen. En dan zou ook het vertrouwen wel weer terug komen. Voor een heel groot stuk gebeurde dat ook . Behalve één ding, één ding was anders, bleef anders. En wat ik ook probeerde, hoeveel ik ook trainde, het verbeterde niet.

En ik merk ook nu dat ik het lastig vind om te benoemen, om er voor uit te komen. Terwijl ik weet dat ik er zelfs niks aan kan doen. En dat er heel veel vrouwen zijn die er mee kampen. En zich waarschijnlijk net zo ongemakkelijk voelen als ik. Er wordt niet over gesproken. Afgelopen week durfde ik er voor het eerst echt open met een vriendin over te praten. Op internet is er veel informatie over te vinden. En toch ook weer niet de informatie die je graag wilt. Of in ieder geval niet de informatie die ik graag wil. Ik wil me niet laten opereren. Ik wil niet naar een therapeut toe. Ik wil het accepteren. Accepteren dat het erbij hoort, dat het de prijs is die mijn lichaam betaalt voor het dragen en baren van mijn kinderen. Accepteren dat het de natuur is. Maar die acceptatie was, en eigenlijk is, een lang proces.

Tijdens het opbouwen van mijn duurloop merkte ik dat naar mate de afstand langer werd, ik urine begon te verliezen. In eerste instantie ontkende ik het. Gewoon wat eerder en vaker gaan plassen. De afstanden kort houden. En nog een aantal manieren. Maar op een gegeven moment kwamen daar mijn verlangens. Ik wilde de marathonafstand nog eens gaan lopen. Ik wilde sneller lopen. Ik wilde samen gaan lopen. Ik wilde wedstrijden gaan lopen. En het enige wat ik kon denken was: hoe? De schaamte was zo groot! Het heeft een lange tijd geduurd voor ik het er met mijn man over durfde te hebben. Ik ging oplossingen zoeken; zwarte kleding en het liefst met een broekje of een rokje erover. Maar hoe doe je dat met een les binnen, als het toch een beetje mis gaat? En toen zou ik in de winter gaan sporten met anderen. Wat nou als het een beetje mis gaat en het op dat moment vriest. Al deze gedachtegangen waren verschrikkelijk! En ik voelde me hier erg alleen in. Ik kon het met niemand delen, durfde het met niemand te delen.

Na een spontaan sprintje met mijn oudste zoon, kon ik naar binnen om schone kleren aan te doen. En even spontaan op de trampoline springen met de kids, zat er ook niet meer in. De eerste bootcamples waarbij ik de springtouwen zag liggen, ik kon wel door de grond zakken.

Wel was ik inmiddels zo ver dat ik met mezelf had afgesproken dat ik me er niet door zou laten tegenhouden. Mijn lichaam had me vier prachtige kinderen geschonken. Daar was en ben ik trots op! En dan zou ik als prijs daarvoor niet meer kunnen gaan sporten en met mijn kinderen kunnen bewegen? Iets wat de natuur is. De knop dat ik hoe dan ook zou blijven sporten en alles zou doen wat ik wil, ging om.

Vanaf dat moment werd maandverband mijn beste vriend. Tijdens de eerste wedstrijd die ik liep, gooide ik bij de drankpost zo veel water over mezelf, dat niemand een natte vlek in mijn broek zou opmerken. Ik kocht kleding met een extra broekje of rokje erover en ik ging de lange duurlopen die ik liep maar met extra maandverband aan (en dus met extra vaseline om de schuurplekken te beperken). Maar ik zou me niet laten tegenhouden!

Gelukkig ben ik er inmiddels wat handiger in geworden en heb ik het voor mezelf wel echt geaccepteerd. De schaamte zit er nog steeds wel, maar ook dat zal minder worden. Ik ga vaker naar de wc, zorg dat mijn blaas standaard leeg is. Voor het sporten heb ik speciaal ondergoed en speciaal maandverband. Dat werkt zo goed, dat ik weer redelijk vertrouwen heb. Het springtouw bij de bootcamp vervloek ik nog steeds. Maar ook dat ga ik niet uit de weg. Ik ga alles aan wat ik wil en ik weet dat ik kan vertrouwen.

Als je dit leest en je hierin herkent, dan hoop ik dat je weet en voelt dat je niet alleen bent. Dat je weet dat er veel vrouwen zijn die hier mee te maken krijgen. Dat er altijd manieren zijn om er mee om te gaan, afhankelijk van wat je zelf wilt. Dat het nooit een reden hoeft te zijn om je te beperken in dat wat je graag wilt doen. Nooit een reden mag zijn. Lieve vrouw, laat de schaamte los, en accepteer!

Lieve groet, Cobie

Sporten! Momenteel is het mijn grootste hobby (of eigenlijk al jaren). Ik geniet er van, het maakt me blij. Boven aan staat het sociale stuk, sporten met anderen. En toch heb ik bij het sporten altijd een soort duiveltje bij me, die maakt dat ik snel ga, diep ga. Dat ik alles wil geven, moet geven, dat ik eigenlijk die ander wel voorbij wil. Als ik eenmaal bezig ben, word ik ontzettend fanatiek.

Vanmiddag zouden we mee gaan doen met Hornbach hammerrun. Een obstacleparcours waarbij je een uur lang de strijd aan mag gaan met alle obstakels. Ik zou samen met vrienden en mijn oudste zoon mee gaan doen. Sinds twee weken heb ik de bootcamp opgeschroefd naar twee keer in de week. Ook om wat fanatieker te kunnen sporten, ik ben dol op de bootcamp. De zondagochtend is mijn bootcampochtend, de groep is gezellig en het is altijd keihard knallen (meeste weken duurt de spierpijn tot woensdag). En nu was er dus een dilemma.. wel of geen bootcamp. Aangezien de hammerrun pas vanmiddag was, besloot ik toch naar de bootcamp te gaan. Ik zou op halve kracht mee gaan doen, dan kon ik er toch nog van genieten. Ik voel dat mijn lichaam steeds wat moe blijft, van het vele sporten, slecht slapen en vooral van de kettlebell challenge. Een paar mensen op de bootcamp zouden dit gaan doen en stiekem leek het mij natuurlijk ook wel een leuke uitdaging (iets met fanatiek). Het streven is 10000 kettlebell swings in de maand maart met een 16kilo kettlebell. Ik doe er steeds 25 en ben de 3000 inmiddels ruim gepasseerd. Maar ja, het doet wel iets met m’n lichaam. En daar komt bij dat ik mijn rechteronderbeen steeds iets voel, begon bij mijn scheen en trekt nu naar mijn kuit. Wat eigenlijk mijn rem is of hoort te zijn. Dus de bootcamp op halve kracht leek een goed idee. Maar ja, daar bleef het ook ongeveer bij. Ik heb mijn plannen nog genoemd bij het rondje hoe gaat het met iedereen. De eerste ronde ging de rem er iets op.. en toen was dat fanatisme er weer. In de tweede ronde ging ik met de snelste mee en uiteindelijk liep ik de 750meter (eerste onderdeel van een ronde) van het vierde rondje nog als enige. De andere kant is dat het ook echt wel lekker ging! Ik merk dat ik steeds wat vooruitgang boek. Als de trainer donderdag bij de bootcamp tegen mij en de andere deelnemer zegt dat we fit zijn, kan ik het niet aannemen. Ik mompel iets van het kan altijd fitter. En zo voelt het ook, ik ben lekker bezig, maar wil nog graag veel verder vooruit.

En vanmiddag stonden we dus aan de start bij de hammerrun. Mijn zoon vindt het ontzettend spannend, we hebben strijd over zijn kleding, schoenen, de modder en het feit dat hij nat gaat worden. Met tranen in zijn ogen stapt hij in de auto, maar hij gaat toch! Bij de start treft hij zijn vriendje, hij laat zich niet kennen. De muziek vindt hij te hard, hij houdt zijn handen op zijn oren. De warming-up vindt hij verschrikkelijk. Uiteindelijk laat hij toch zijn oren los en doet hij voorzichtig mee. We starten, mijn vriendin geeft aan wel bij hem te willen blijven. Ze kent mij en ergens geeft ze me een vrijbrief voor mijn fanatisme. Ik besluit bij hun te blijven. Dat is wat ik wil, wat moet en ik zet de knop in mijn hoofd om. Bij de meeste hindernissen voert mijn zoon een innerlijk gevecht. Hij wil niet kruipend door de modder, dus gaat hij hurkend. Hij wil de sloot niet in, wij trekken hem subtiel mee. Onder het prikkeldraad door tijgeren slaat hij de eerste ronde over. Bij de hoge muur ga ik hem voor. Als ik achterom kijk is hij boven. De paniek spat van zijn gezicht. Ik praat op hem in, mijn vriendin ook. Hij krijgt hulp van twee mannen en uiteindelijk doet hij het toch. We komen bij een waterbak waar betonmatten overheen liggen. We moeten er op onze rug onderdoor. Naïef ga ik het aan. Het is verschrikkelijk. Het water is zou koud dat je ademhaling op hol slaat en dan moet je je aan die betonmatten naar achteren trekken terwijl je je hoofd boven water houdt. Als ik er ben, wil ik gaan gillen. Maar ik zie mijn zoon er vertwijfeld staan. Ergens wil hij wel, maar hij voelt hoe spannend het is. We praten op hem in. Mijn vriendin gaat bij het einde staan. Ik loop naar mijn zoon. We gaan eerst samen in het koude water zitten en rustig ademen. Samen gaan we eronder door. Mijn vriendin trekt hem er bij het einde snel uit. Zo knap hoe hij deze grens verlegt! We gaan nog van een hoge glijbaan. Alle hangonderdelen zijn te hoog voor hem, die slaat hij over. Als laatste onderdeel springen we over vuur, daar heeft hij zich op verheugd. Dat doet hij dan ook stoer en zelfverzekerd. In de volgende ronde gaat hij kruipend door de modder, huppelt hij het water in en twijfelt hij bij het prikkeldraad. Een mevrouw ziet zijn twijfel en gaat met hem mee, dit geeft hem de kracht om het te doen. De waterbak doen we nog een keer samen. Hij geniet steeds meer, straalt en maakt plezier met zijn broertjes en zusje aan de kant. We lopen drie rondes en krijgen na een dikke 50 minuten de medaille. Ik denk nog bij mezelf, kom we gaan verder. Aan mijn zoon en vriendin zie ik de voldoening, het is goed zo. Met z’n allen genieten we na. We maken foto’s. En het gevoel, het is onbeschrijfelijk. Dit is sporten op zijn mooist! Dit geeft meer voldoening dan het keihard voor mezelf gaan. Dit delen met mensen die zo dicht bij je staan, dat is een fantastische ervaring. Ik heb op dit gebied nog zo veel te leren. Ze zeggen zo vaak dat kinderen je spiegel zijn. Ze houden je dat voor wat je nodig hebt. Mijn oudste zoon kan me op dit stuk heel veel leren. En ik laat het me ook door hem leren.

Dit stuk komt steeds vaker terug. Ik geef trainingen en ook daar merk ik dat ik voldoening kan halen uit het helpen van anderen bij het sporten. De doelen van iedereen zijn heel verschillend. Ik sluit daar bij aan en van daaruit coach ik de ander, soms fanatiek en soms geef ik juist mee dat plezier en ontspanning voorop moet staan. Ik kan er van genieten en dan is het duiveltje even weg. Zoals hij vanmiddag ook weg was. Wel komt hij daarna weer terug. Hij laat me verder gaan met de kettlebell swings en hij vertelt me dat er donderdag weer bootcamp op het programma staat. Ook begint hij zicht te bemoeien met de trail die ik volgende week zondag ga lopen. De voorbereiding is slecht, de langste duurloop is weken geleden en dat kwam tot 14km. Ik heb me opgegeven voor de 25km trail, het verstandige stukje in mij roept al weken, zet de afstand om. Het duiveltje in mij raakt meer en meer overmoedig… Ik ga nog wat innerlijke gesprekken voeren deze week. Voor nu ga ik mijn zoon nog tig keer vertellen hoe trots ik op hem ben, hoe knap hij het heeft gedaan.

Lieve groet, Cobie

Hardlopen was voor mij altijd lekker mijn hoofd leeg maken. Ik trok erop uit en dan het liefst voor een heel lang eind. Ik was aan het zwerven, het voelde als een reis. Als ik ergens mee zat, iets te verwerken had of emoties een plekje wilde geven, dan deed ik mijn loopschoenen aan. In m’n eentje en zonder concreet doel vertrok ik van huis, uren lang de natuur in, waar ik alleen was met mezelf. Met mijn gedachten en gevoelens. Ik liet me leiden door mijn gevoel, ik liet me meenemen door de natuur, ik liet me sturen door mijn lichaam. Als ik dan uren later weer thuis kwam, dan had ik de rust gevonden waar ik naar op zoek was gegaan. Ik was in balans. Mijn gedachten waren geordend en mijn gevoelens hadden een plekje gekregen.

En dat waar ik eerder zo naar uit kon kijken, van kon genieten, lukt me nu niet. Die lange duurloop roept weerstand op. Ik heb geen tijd, mijn gezin heeft me nodig, mijn lichaam trekt het nu niet, ik ga morgen wel, het zijn allemaal redenen die ik mezelf noem om niet te gaan. Ik heb me ingeschreven voor een lange trail. En zelfs dat geeft me nu niet de motivatie om er toch voor te gaan. Ergens ben ik bang voor een confrontatie met mezelf.

Ik merk de afgelopen periode dat ik zoekende ben. Mijn jongste gaat nu naar school, daar had ik het moeilijk mee. Ik stond er even bij stil, plande mijn dagen nog voller en ging verder. Ik zat een week thuis met Corona, wat mij noodgedwongen afremde. Ik baalde van de situatie en reageerde me af op de mensen om me heen, ik maakte ruzie. De afgelopen weken gaat er steeds een steek door mijn kuit heen, ik hou mezelf voor dat dat mijn zwakke plek is. Maar eigenlijk weet ik wel dat dat opspeelt als er meer aan de hand is. Ik verkondig aan iedereen dat ik graag onder de mensen ben, dat ik behoefte heb aan gezelligheid. En toch zeggen alle tekenen iets anders. Een goede vriendin vraagt me waar ik voor vlucht. Ze wijst me erop dat kuiten staan voor sprinten, ergens voor wegrennen. Mijn lichaam geeft me het signaal. De eerste keren ontken ik het. Maar ja, ik weet diep van binnen wel dat het zo is, dat ze gelijk heeft. Ik probeer het voor mezelf duidelijk te krijgen. Na een aantal halfslachtige pogingen is er alleen maar meer chaos. Het frustreert me. Ik besluit er toch serieuzer mee bezig te gaan, kleine stapjes te zetten. En ik merk dat dat wat doet.

Ondertussen ren en vlieg ik door met alles, maar voel ik mijn kuit amper nog. De balans komt terug. Ik spreek met mezelf af om een moment te plannen voor een lange duurloop. Ik verantwoord het als even kijken voor de trail hoe het gaat. Maar eigenlijk is het de confrontatie met mezelf die ik even nodig heb. Ik weet dat het lopen de afgelopen weken niet wou, omdat ik ook hierbij vluchtte. Steeds als ik meer in mezelf keerde, gaf ik toe aan dat het zogenaamd niet meer lukte en ging ik wandelen of kapte ik het af. Mijn hartslag gaf aan dat het prima ging.

En vanmorgen was het geplande moment, ik vertrok zonder verwachting. Of eigenlijk met één; mezelf weer even tegen komen. En dat lukte al vrij snel. Ik maakte me niet druk over het tempo, over wandelen en over alle takken en modder waar ik over en doorheen moest. Ik kreeg de inzichten waar ik naar op zoek was.

Het begon met mijn kinderen. Met het naar school gaan van de jongste en dat ik het daar nog steeds moeilijk mee heb. Ik realiseerde me dat ik me de afgelopen jaren heb opgetrokken aan mijn kinderen, ik heb me vaak achter ze verstopt. En nu dat ze allemaal naar school gaan, lukt dat niet meer. Ik moet er voor mezelf gaan staan. Mijn eigen plekje gaan innemen. Ik weet dat ik het wel kan, maar soms is het zo spannend en soms is het zo fijn om je even te kunnen verstoppen.

En ook realiseerde ik me dat het hardlopen voor mij vaak een vlucht is geweest. Het was altijd tot het uiterste, altijd snel, ver en veel. Als het niet snel lukt, ga ik wandelen. En zelfs het wandelen kan ik niet rustig, wat gisteren wel bleek tijdens een visualisatiewandeling, waarbij ik me niet door de visualisatie liet leiden. Dit alles doet me beseffen dat het stuk veel dieper zit, veel verder terug in de tijd dan ik in eerste instantie dacht.

Halverwege mijn duurloop is het erg modderig. Het is rond het vriespunt en al het water wat ik tegenkom is bevroren. Op het moment dat ik me bedenk dat ik goed op moet letten, glij ik uit. Ik sta op, ik zie en hoor naast me water stromen. Ik loop er naartoe om een foto te maken en ik loop door. Ik zie de bevroren sloten en ik realiseer me dat dit geen toeval was. Bij het enige stromende water wat ik tegenkom, wordt ik tot stilstand gebracht. Water symboliseert bij mij altijd mijn gevoelswereld. Ik vraag me af wat het betekent dat ik bij het stromende water stilviel. Al het andere water is bevroren; verhard. Er zit stromend water onder; gevoel.

Even verderop hoor ik de overvliegende vogels boven mijn muziek uitkomen. Ik stop even en kijk. Een stralende blauwe lucht, waarbij de vogels die in een v vliegen, aftekenen. Ik weet dat dit alleen maar vrijheid kan beteken. Ik heb vrijheid, pak ik het ook? Voelt het ook zo voor mij? Wil ik het? Kan ik me er aan overgeven? Ik weet dat dit de vragen zijn die ik mezelf moet stellen, ik heb er nu geen antwoord op.

Ik vervolg mijn duurloop. Na 12 kilometer druk ik mijn horloge uit. Ik kom voldaan thuis. Ik heb eindelijk weer eens gelopen, zoals ik wil. Zelf, alleen. Gedachten en gevoelens geordend, precies het lopen zoals ik het graag wil. De reden waarom ik loop.

Lieve groet, Cobie