Als ik met mijn dochter door een winkel loop, valt haar oog op een afbeelding van Tomb Raider, Lara Croft om precies te zijn. “Zo wil ik later ook zijn”, zegt ze meteen. En ik denk ook echt dat ze dat meent. Zelfverzekerd, sterk, gespierd. Er straalt een power van uit. Ik snap haar wel. Ik noem iets in de trant van dat ik ook wel zo wil zijn. En ook ik meen dat 😉 Mijn gedachten dwalen af, terug in de tijd naar de Ultimate Warrior. Daar voelde ik een power in mezelf. Ik stond er zelfverzekerd, ik voelde me fit, krachtig. Misschien wel een beetje zoals Lara Croft, op die afbeelding, daar in die winkel. En ik nam me voor om me dat nooit meer te laten ontglippen.
En toch.. Eerst was er verdriet. Een lichte blessure. Vakantie. Vermoeidheid. Ik trainde door, maar dat knallen van eerder, dat lukte niet. Ik had geen zin meer om te lopen. En als je niet (genoeg) gaat, dan gaan je prestaties vanzelf wel achteruit. Bepaalde onderdelen gingen nog best lekker. En dus zette ik daar meer op in.
Als ik harder zou gaan trainen, zou alles wel weer beter gaan. Ik moest gewoon een knop omzetten. Looptijden kwamen niet meer in de buurt van 1,5 jaar geleden. Ik had geen zin om te gaan lopen en als ik wel ging, dan was het zwaar. Mijn VO2max was in een jaar tijd gedaald van 53 naar 45. Met de burpees tijdens de laatste 3 hyroxwedstrijden voelde ik me zo beroerd, duizelig, zwarte vlekken, hoofdpijn. En moe, waar ik vorig jaar elke dag om 5.30uur opstond en aan 6 uurtjes slaap genoeg had. Moest ik mezelf nu na meer dan 7 uren en om 6.15uur het bed uit schoppen. Ik viel standaard na iedere training in bad in slaap en bleef er veel te lang in liggen, ik kon mezelf er niet uit krijgen. Veel en snel buiten adem, koude handen, chaotisch. Ik kan nog wel even door gaan.. Overal had ik wel een verklaring voor. Ik trainde veel, volgens de mensen om me heen, te veel. Dus dat was toch de verklaring voor alles. Eerder noemde ik al eens iets over keuzes maken. Over alles willen en dan soms in de prestaties iets in moeten leveren. Daar had ik vrede mee. En dus dacht ik niet door, wilde ik ook niet doordenken.
Tot een trainer me een keer met alles confronteerde. Ik snapte weinig van wat hij bedoelde, maar het bleef wel door mijn hoofd spoken. Hij noemde van alles op verschillende gebieden. En stuurde ook aan op bloed prikken. Wat hij en mensen in mijn omgeving al eens eerder hadden genoemd. Deze keer besloot ik toch te gaan. De huisarts vroeg nog waarom ik dat wilde of ik er een reden voor had. “Nee, ik sport nog al veel en alles gaat net niet zo lekker als vorig jaar.” Gelukkig was dat genoeg. Ik bekeek de uitslagen online. En daar waar ik mezelf nog graag als een soort popeye wilde zien, stond op het scherm toch echt het tegenovergestelde. Zowel ijzer als HB heel laag. Ik zocht op Google en concludeerde dat alles wat ik de afgelopen tijd voelde, hier bij kan horen. En ook las ik dat het lang duurt, voordat alles weer op het goede niveau is.
Ik baalde! Zo veel plannen.. en nu. Mijn huisarts was afwezig en dus bleef ik zitten met mijn vragen. Ik kocht ijzer bij de drogist en ijzerrijke voeding. Maar ja, mijn planning.. Ik deed met mijn kinderen mee aan een hyroxachtige wedstrijd, niet wetende of het verstandig zou zijn. Ik twijfelde aan mezelf, aan mijn lichaam. En wat voelde het fijn dat het gewoon lukte, dat mijn kinderen straalden en dat we dit met elkaar konden doen. Samen met mijn loopmaatje liep ik een 10km, in tig gedeeltes. Mijn benen voelde daarna of ik er 30 gelopen had. Ik sloeg de ochtendtrainingen grotendeels over deze week en pakte meer rust. Zaterdag was er de adventure run, waar mijn survivalmaatje en ik ons al tijden op hadden verheugd. 8 Uur lang, mountainbiken, hardlopen, kano varen, en steppen. Tussendoor opdrachten doen, navigeren en survival hindernissen. Dit wilde ik niet aan me voorbij laten gaan. We appten en spraken af om echt voor het plezier te gaan, dat stelde me gerust. Want om eerlijk te zijn vond ik 8 uur al spannend en nog twee keer 75 minuten autorijden erbij..
We konden zelf kiezen wat we gingen doen, waar we stukken skipten. We besloten vooral voor het mountainbiken te gaan. En dat ging ook goed. De stukken wind tegen vond ik zwaar en daar hapte ik naar adem. Mijn maatje ging voor me fietsen en hield me uit de wind. Het lopen was dramatisch, veel buiten adem. Dus werd het continu afwisselen tussen hardlopen en wandelen en beperkten we het lopen. Het werd nog 12,5km, waar ik dan wel weer blij mee was. Het steppen ging op zich best oké, al vond ik het verschrikkelijk om te doen. Dat werd een kilometer of 7. Voor het kanovaren hadden we niet veel tijd, het werd een kilometer, wat wel echt genieten was. Net als de special tasks en de survivalhindernissen. Het navigeren ging goed. En we hebben beide van begin tot einde genoten, niet 1 dipje gehad! Na 7 uur en 55 minuten passeerden we blij, voldaan de finishlijn. De lasagne stond klaar en we kletsten met andere deelnemers. Wat blij dat dit zo lukte!
Vandaag voelt mijn lichaam moe. Ik heb een lichte hoofdpijn en mijn wangen zijn rood en warm, een beetje een koortsig gevoel. Ik weet niet of het onder andere omstandigheden anders zou zijn. Ik voel me in ieder geval nog steeds heel blij en dankbaar ook dat het lukte!
Ik moedig de mensen aan bij de halve en hele marathon. En fiets de halve stad door om mijn zoon en vriendje en lopers van Running Miracle aan te moedigen bij de 10km. Wat voel ik me trots! Ze lopen stralend door de straten en lopen allemaal mooie tijden. De jongens stralen van oor tot oor! Ze hebben het samen gedaan, vlak gelopen met keiharde eindsprint. Het maakt me zo trots!
Ik krijg de vraag of ik het niet jammer vind dat ik niet mee loop. Ik blijf even stil. Voor nu niet! Ik heb gisteren mijn moment gehad en daar ontzettend van genoten. Ik hoop dat ik alles snel weer op de rit heb. Dat mijn VO2max weer stijgt, ik de tijden weer loop van eerder en ik er ook weer zin in heb. Dat ik meer adem heb, niet meer duizelig ben en dat ik misschien ook wel veel sterker ben. Ik kijk vooruit en ik zie een beeld voor me, zo’n soort Lara Croft in Tomb Raider. Ja, dat wil ik ook wel zijn!
Lieve groet, Cobie